<span lang="AR-SA">اثربخشی واقعیت درمانی بر کمال گرایی و عزت نفس نوجوانان مبتلا به اختلال بدریخت انگاری بدن

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی واقعیت درمانی بر کمال گرایی و عزت نفس نوجوانان مبتلا به اختلال بدریخت انگاری بدن انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان مبتلا به اختلال بدریخت انگاری بدن شهر تبریز بود که در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ در مقطع متوسطه مشغول به تحصیل بودند. نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر از این نوجوانان بود که با روش نمونه گیری هدفمند و بر اساس داشتن نشانه های بدریخت انگاری، قرار داشتن در سنین نوجوانی و داشتن رضایت آگاهانه برای شرکت در پژوهش انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. مداخله واقعیت درمانی بر اساس پروتکل گلاسر(۲۰۱۷) به صورت گروهی در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد و گروه کنترل در این مدت مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای اندازه گیری شامل پرسشنامه نگرانی از تصویر بدن لیتلتون و همکاران(۲۰۰۵)، مقیاس کمال گرایی هیل و همکاران(۲۰۰۴) و مقیاس عزت نفس روزنبرگ(۱۹۶۵) بود که در مرحله پیش آزمون و پس آزمون برای هر دو گروه اجرا شدند. داده ها با استفاده از روش های آماری مناسب در سطح معنا داری ۰۵/۰ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین دو گروه آزمایش و کنترل در پس آزمون، در متغیرهای کمال گرایی(p<۰.۰۰۱) و عزت نفس(p<۰.۰۰۱) تفاوت معناداری وجود دارد؛ به گونه ای که واقعیت درمانی باعث کاهش کمال گرایی و افزایش عزت نفس در گروه آزمایش شد. بر اساس نتایج این پژوهش، واقعیت درمانی می تواند به عنوان رویکردی کارآمد در مداخلات روان شناختی برای کاهش کمال گرایی و ارتقای عزت نفس نوجوانان مبتلا به اختلال بدریخت انگاری بدن به کار گرفته شود و ظرفیت آن برای بهبود سلامت روان و کارکردهای فردی و خانوادگی این نوجوانان قابل توجه است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: واقعیت درمانی ، کمال گرایی ، عزت نفس ، اختلال بدریخت انگاری ، خود زشت پنداری