رابطه بین شادکامی و سلامت روان با امید به زندگی در دانش آموزان پسر شهرستان ارومیه

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه شادکامی و سلامت روان با امید به زندگی دانش آموزان پسر بود. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی (پایه ششم) ناحیه یک شهرستان ارومیه در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ به تعداد ۳۸۷۹ نفر بود. از این بین، ۳۵۰ نفر با استفاده از فرمول کوکران به عنوان نمونه انتخاب شدند و به پرسشنامه های امید به زندگی میلر و پاورز (۱۹۸۸) شادکامی آکسفورد آرگایل و لو (۱۹۹۰) و سلامت عمومی گلدبرگ و هیلر (۱۹۷۲) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه) با کمک نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین شادکامی با امید به زندگی و سلامت روان با امید به زندگی رابطه مثبت معنی داری وجود دارد. نتایج مدل رگرسیون نیز نشان داد که شادکامی و سلامت روان، امید به زندگی دانش آموزان را پیش بینی می کنند و میزان R۲ نشان داد که ۵/۸۰ درصد از سطح امید به زندگی براساس متغیرهای پیش بین قابل تبیین است. بنابراین می توان نتیجه گرفت که شادکامی و سلامت روان توان پیش بینی امید به زندگی دانش آموزان را دارند.

کلیدواژه ها:

شادکامی ، سلامت روان ، امید به زندگی ، دانش آموزان.