خوانش تاریخی و اقتصادی اثر هوش مصنوعی بر بهرهوری کارکنان بخش دولتی

هدف این مقاله، ارائه تحلیلی کیفی توصیفی و تاریخی اقتصادی از نقش هوش مصنوعی در ارتقای بهره وری کارکنان بخش دولتی است. مقاله با مرور روایی منابع معتبر نشان می دهد که هوش مصنوعی از ایده ای نظری در علوم رایانه به زیرساختی مدیریتی و سازمانی تبدیل شده و از مسیرهایی مانند مدیریت هوشمند اسناد، خودکارسازی امور تکراری، چت بات های اداری، پشتیبانی تصمیم و مدیریت دانش می تواند زمان پنهان اداری را کاهش دهد و کیفیت تصمیم گیری را افزایش دهد. یافته تحلیلی مقاله آن است که اثر بهره ورانه هوش مصنوعی تنها در صورت همراهی با اصلاح فرآیندها، آموزش کارکنان، حکمرانی داده، شفافیت الگوریتمی، اخلاق حرفه ای و نظارت انسانی پایدار خواهد بود. همچنین، مقاله نشان می دهد که بهره وری در بخش دولتی صرفا به معنای افزایش سرعت انجام کار نیست، بلکه با کاهش خطا، افزایش شفافیت، بهبود پاسخ گویی، ارتقای کیفیت خدمات عمومی و تقویت اعتماد سازمانی پیوند دارد. از این منظر، هوش مصنوعی زمانی می تواند به رشد سازمانی و کارایی اقتصادی کمک کند که به عنوان ابزار توانمندسازی کارکنان و نه جایگزین کامل نیروی انسانی به کار گرفته شود. مقاله تاکید می کند که اجرای موفق هوش مصنوعی نیازمند رویکردی مرحله ای، مسئله محور و متناسب با ظرفیت های نهادی و فرهنگی سازمان های دولتی است. بر این اساس، بومی سازی فناوری، توجه به امنیت داده ها، تعریف شاخص های ارزیابی و حفظ نقش انسان در تصمیم گیری های حساس، از الزامات اصلی بهره گیری مسئولانه از هوش مصنوعی محسوب می شود. نوآوری مقاله در پیوند دادن تاریخ تحول هوش مصنوعی، اقتصاد بهره وری و مدیریت کارکنان بخش دولتی در یک چارچوب مفهومی واحد است.