تحلیل پدیدارشناختی تجارب معلمان از موانع و راهکارهای تحقق یادگیری تلفیقی در کلاس های چندپایه دوره ابتدایی

پژوهش حاضر با رویکرد پدیدارشناختی، به واکاوی تجارب زیسته معلمان دوره ابتدایی در کلاس های چندپایه پیرامون موانع و راهکارهای تحقق یادگیری تلفیقی پرداخته است. یادگیری تلفیقی در کلاس های چندپایه، مفهومی پیچیده و چندلایه است که ترکیب تدریس سنتی، فعالیت های گروهی، استفاده هدفمند از منابع آموزشی و هدایت خودراهبرانه دانش آموزان را در یک فضای آموزشی واحد می طلبد. در چنین محیط هایی، معلمان علاوه بر مواجهه با چالش هایی مانند تفاوت سطح توانایی ها، نیازهای متنوع دانش آموزان، کمبود زمان، محدودیت منابع و مدیریت همزمان چند گروه درسی، در تلاش اند تا رویکردی تلفیقی را طراحی کنند که بتواند پاسخگوی نیازهای واقعی یادگیری باشد. این پژوهش با استفاده از مصاحبه های عمیق، مشاهده طولانی مدت کلاس و تحلیل مضمون، تلاش می کند موانع واقعی تحقق یادگیری تلفیقی در کلاس های چندپایه و نیز راهکارهایی که معلمان بر اساس تجربه زیسته خود برای عبور از این چالش ها به کار بسته اند، تبیین کند. نتایج نشان می دهد که یادگیری تلفیقی زمانی موثر واقع می شود که معلم بتواند نقش خود را از «ارائه دهنده مستقیم محتوا» به «طراح یادگیری» تغییر دهد و با بهره گیری از چند رویکرد مکمل همچون فعالیت های گروهی، خودآموزی هدایت شده، منابع چندرسانه ای، یادگیری مبتنی بر پروژه و تقسیم بندی هوشمندانه گروه های درسی، هماهنگی میان پایه های مختلف را برقرار سازد. این پژوهش بیان می کند که تحقق یادگیری تلفیقی در کلاس های چندپایه تنها با تغییر روش تدریس صورت نمی گیرد، بلکه نیازمند تغییر نگرش معلم نسبت به مفهوم زمان، مدیریت کلاس، نقش فعال دانش آموز و تعریف دوباره تعاملات یادگیری است.

کلیدواژه ها:

یادگیری تلفیقی ، کلاس چندپایه ، تجربه زیسته ، تحلیل پدیدارشناختی ، یادگیری خودراهبرانه ، طراحی آموزشی چندلایه.