بررسی بلاغی و ادبی اشعار مثنوی مولوی با تاکید بر رویکردهای نوین

مثنوی معنوی مولوی نه تنها یکی از مهم ترین متون عرفانی ادب فارسی، بلکه اثری بی نظیر از حیث ساختارهای بلاغی و ادبی است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر منابع معتبر، به بررسی ابعاد گوناگون بلاغت در مثنوی پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که بلاغت در مثنوی فراتر از کاربرد سنتی صنایع ادبی است و عناصری چون انسجام بلاغی، کارکرد تمثیل، تشبیهات طنزآمیز و اشارات عرفانی در شکل دهی به ساختار منسجم این اثر نقش اساسی دارند. همچنین نتایج تحقیق بیانگر آن است که مولوی با بهره گیری از زبانی همدلانه و فرازبانی، توانسته است مفاهیم عمیق عرفانی را در قالبی ادبی و تاثیرگذار به مخاطب منتقل کند. بررسی ها حاکی از آن است که مثنوی برخلاف تصور برخی پژوهشگران غربی که آن را فاقد ساختار می دانند، دارای نظمی پیچیده و هدفمند است که ریشه در نگاه کل نگر مولوی به نظام هستی دارد.

کلیدواژه ها:

مثنوی معنوی ، بلاغت ، تمثیل ، تشبیه ، انسجام بلاغی ، زبان عرفانی ، ساختار روایی