بررسی نقش بازخوردهای کلامی فرآیندمحور در تقویت ذهنیت رشد و خودپنداره تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش و جایگاه بازخوردهای کلامی فرآیندمحور در تقویت ذهنیت رشد و بهبود خودپنداره تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. در نظام ارزشیابی توصیفی، بازخورد کلامی معلم نه تنها ابزاری برای انتقال اطلاعات، بلکه عاملی تعیین کننده در شکل گیری باورهای زیربنایی دانش آموز درباره توانمندی های خویش است. این مطالعه با تمرکز بر تفاوت میان بازخوردهای نتیجه محور (تکیه بر هوش و استعداد ثابت) و بازخوردهای فرآیندمحور (تکیه بر تلاش، راهبرد و مسیر یادگیری)، تاثیر این تعاملات را بر اشتیاق تحصیلی و تاب آوری در برابر شکست بررسی می کند. یافته های این نوشتار نشان می دهد که بازخوردهای معطوف به فرآیند، موجب جابجایی تمرکز دانش آموز از «اثبات خود» به «بهبود خود» شده و با ارتقای خودپنداره تحصیلی، نگرش مثبت نسبت به یادگیری را نهادینه می کند. معلمانی که از کلمات به عنوان ابزاری برای تحلیل مسیر یادگیری استفاده می کنند، به دانش آموزان کمک می کنند تا چالش ها را به عنوان فرصتی برای رشد و نه تهدیدی برای شخصیت خود تلقی نمایند. این پژوهش بر ضرورت توانمندسازی معلمان در فنون گفتگوی آموزشی و اصلاح الگوهای کلامی در کلاس درس تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بازخورد کلامی ، فرآیندمحور ، ذهنیت رشد ، خودپنداره تحصیلی ، دوره ابتدایی ، ارزشیابی توصیفی ، راهبردهای یادگیری.