تاثیر روش بارش فکری بر تدریس زبان و ادبیات فارسی در دوره ی متوسطه

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر به کارگیری روش بارش فکری بر ارتقای کیفیت تدریس و یادگیری زبان و ادبیات فارسی در دوره ی متوسطه است. روش بارش فکری، یکی از شیوه های فعال و خلاق در آموزش است که با تکیه بر تفکر واگرا و تولید ایده، یادگیرندگان را در فرآیند یاددهی–یادگیری مشارکت می دهد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی–تحلیلی است و با مرور مطالعات داخلی و خارجی در این زمینه، به بررسی مزایا، محدودیت ها و کاربردهای عملی این روش در کلاس های ادبیات فارسی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که استفاده از بارش فکری موجب افزایش انگیزش درونی، بهبود درک متون ادبی، تقویت مهارت های گفتاری و نوشتاری و ارتقای قدرت تخیل دانش آموزان می شود. همچنین، این روش باعث تعامل موثر میان دبیر و دانش آموز و کاهش اتکای یادگیرندگان به روش های سنتی آموزش می گردد.

کلیدواژه ها:

بارش فکری ، آموزش فعال ، زبان فارسی ، خلاقیت ، یادگیری معنادار