مطالعه تطبیقی یادگیری الکترونیک در دانشگاه های ایران و جهان

امروزه، یادگیری برخط در آموزش و پرورش کشورها نقش اساسی دارد، لذا هدف از اجرای پژوهش حاضر مطالعه تطبیقی یادگیری الکترونیک در دانشگاه های ایران و جهان بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-مقایسه ای بوده و برای گردآوری داده ها از روش مطالعه اسنادی و رهیافت برادی بهره گرفته شده است. جامعه پژوهش حاضر را برنامه های یادگیری الکترونیک در کشورهای منتخب از سرتاسر جهان تشکیل داده است که به نوعی دارای شناخته شده ترین سیستم آموزشی در کشورهای جهان بودند. روش نمونه گیری هدفمند بود، لذا پنج کشور منتخب جهان در عرصه آموزش [آمریکا، فنلاند، آلمان، کره جنوبی و هند] به همراه ایران انتخاب شدند. یافته های پژوهش نشان داد که ایران در مرحله گذار از توسعه ساختاری به توسعه فرهنگی و کیفی در آموزش دیجیتال است، همچنبن موفقیت آمریکا در یادگیری الکترونیک نتیجه ی همگرایی؛ نوآوری بخش خصوصی، خط مشی های تضمین کیفیت و فرهنگ خودآموزی است. همچنین فنلاند تعادلی میان پداگوژی انسانی و فناوری هوشمند برقرار کرده است، که همین امر عامل کلیدی موفقیت آن است. علاوه براین آلمان مدل یادگیری ترکیبی کیفیت محور را دنبال می کند که ایمنی داده و اصالت آموزشی را اولویت می دهد. مدل هند نیز بر اساس دسترسی حداکثری با منابع محدود شکل گرفته است؛ همچنان در حال گذار از توسعه کمی به توسعه کیفی است. درنهایت نتیجه گیری می شود که یادگیری الکترونیک موفق نه تنها به فناوری، بلکه بیش از هر چیز به فرهنگ یادگیری و مهارت های شناختی یادگیرندگان وابسته است. تقویت مهارت های شناختی، رسانه ای و تصمیم گیری انتقادی در میان دانشجویان و اساتید، کلید اصلی ارتقای اثربخشی یادگیری مجازی در ایران است.

کلیدواژه ها:

دانشگاه های ایران ، روش برادی ، مطالعه تطبیقی ، یادگیری الکترونیک