بررسی رویکردهای نوین آموزش تلفیقی و تاثیر آن بر کیفیت یادگیری در برنامه ریزی درسی

در دهه های اخیر، نظام های آموزشی با چالش های ناشی از گسیختگی محتوای درسی و بی ارتباطی آن با زندگی واقعی مواجه بوده اند. در پاسخ به این چالش ها، آموزش تلفیقی و یادگیری ترکیبی به عنوان رویکردهای نوین آموزشی مطرح شده اند که با هدف ایجاد پیوند میان دانش، مهارت و تجربه های یادگیری پدید آمده اند. پژوهش حاضر، مفاهیم، مبانی نظری و مدل های مختلف آموزش تلفیقی را با تاکید بر نظریه های ساخت گرایی پیاژه و برونر بررسی می کند و ضمن معرفی انواع رویکردهای تلفیقی مانند درون رشته ای، میان رشته ای و فرا رشته ای، به تحلیل تاثیر آنها بر یادگیری عمیق، تفکر انتقادی، و خلاقیت دانش آموزان می پردازد. همچنین به مزایا و چالش های پیش رو در آموزش تلفیقی پرداخته شده است. یافته ها نشان می دهند که استفاده از رویکرد تلفیقی و یادگیری ترکیبی می تواند به انسجام محتوای درسی، ارتقای کیفیت آموزشی و تطبیق بهتر آموزش با نیازهای قرن بیست و یکم منجر شود. این مطالعه، همچنین با مرور تطبیقی روش شناسی های اجرا شده در کشورهای مختلف، ضرورت توجه نظام آموزشی ایران به این رویکردها را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش تلفیقی ، یادگیری ترکیبی ، برنامه ریزی درسی ، رویکرد میان رشته ای ، یادگیری عمیق