بررسی رابطه بین خودتنظیمی با فرسودگی تحصیلی دانش آموزان مقطع دوم متوسطه گنبدکاووس در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خودتنظیمی با فرسودگی تحصیلی دانش آموزان مقطع دوم متوسطه گنبدکاووس در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ صورت گرفت. روش این تحقیق از لحاظ هدف کاربردی، از نظر روش توصیفی، از نظر سنجش همبستگی و از نظر جمع آوری اطلاعات میدانی(پیمایشی) بود. جامعه آماری در این تحقیق دانش آموزان مقطع دوم متوسطه گنبدکاووس در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ که به تعداد ۳۴۸۲ نفر می باشند. نمونه آماری این تحقیق در دانش آموزان مقطع دوم متوسطه گنبدکاووس در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴، بر اساس جدول مورگان، ۳۴۶ نفر به دست آمد و با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، پرسشنامه ها در اختیار دانش آموزان قرار گرفت. از آزمودنی ها درخواست شد به مجموعه ای از سوالات پاسخ دهند که شامل خودتنظیمی زیمرمن و پونز (۱۹۸۶) و فرسودگی تحصیلی برسو و همکاران (۱۹۹۹) بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی، ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج نشان داد که بین خودتنظیمی با فرسودگی تحصیلی دانش آموزان مقطع دوم متوسطه گنبدکاووس در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ رابطه معکوس و معناداری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، فرسودگی تحصیلی ، دانش آموزان ، گنبدکاووس