نقش هوش هیجانی در روابط دانش آموزان با معلمان و همسالان

هوش هیجانی به عنوان یکی از مولفه های اساسی رشد روانی–اجتماعی، نقش مهمی در کیفیت روابط دانش آموزان با معلمان و همسالان در محیط مدرسه ایفا می کند. با توجه به افزایش چالش های ارتباطی، تعارض های کلاسی و مشکلات سازگاری اجتماعی در مدارس، توجه به ابعاد هیجانی یادگیری بیش از پیش ضروری به نظر می رسد. زمینه این پژوهش بر این فرض استوار است که توانایی دانش آموزان در شناسایی، درک و مدیریت هیجان های خود و دیگران می تواند به بهبود تعاملات آموزشی و اجتماعی آنان منجر شود. هدف اصلی پژوهش، بررسی نقش هوش هیجانی در بهبود روابط دانش آموزان با معلمان و همسالان و تبیین پیامدهای آن در محیط مدرسه است. روش تحقیق از نوع کیفی با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای می باشد. در این راستا، با جست وجو در پایگاه های علمی معتبر و انتخاب منابع مرتبط، یافته های پژوهش های پیشین مورد تحلیل و مقایسه قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که مولفه های هوش هیجانی، از جمله خودکنترلی هیجانی، همدلی و مهارت های اجتماعی، نقش موثری در کاهش تعارض ها، افزایش درک متقابل و بهبود روابط بین فردی دانش آموزان با معلمان و همسالان دارند. همچنین مشخص شد که هوش هیجانی بالا موجب افزایش سازگاری اجتماعی و روانی دانش آموزان شده و به طور غیرمستقیم بر انگیزش و پیشرفت تحصیلی آنان تاثیر مثبت می گذارد. بر این اساس، توجه نظام آموزشی به پرورش هوش هیجانی می تواند زمینه ساز ایجاد فضای آموزشی سالم، حمایت گر و کارآمد در مدارس باشد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، روابط دانش آموز و معلم ، روابط همسالان ، سازگاری اجتماعی