نقش آموزش و پرورش در پرورش مهارت های زندگی و مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان

دوران نوجوانی زمان ارزشمندی برای یادگیری مسئولیت پذیری اجتماعی است، زیرا در این دوران است که فرد دوست دارد استقلال بیشتری داشته باشد و باید تصمیماتی درباره برخی از ارزش ها و روش های رفتاری خود بگیرد. یکی از عوامل اصلی که می تواند به انتخاب های نوجوانان پختگی ببخشد، میزان مسئولیت آن ها در کارهای شخصی و اجتماعی است. تنها با آگاهی از علت های یک انتخاب و اراده برای پذیرش مسئولیت این انتخاب است که افراد می توانند به دنبال تغییر شرایط، دیدگاه ها، و نتایج آن ها باشند وگرنه کوشش برای تغییر بی معناست و احساس بی قدرتی و انفعال، فرد را از اصلاح در زندگی خود بازخواهد داشت (سروش، ۱۴۰۰). مارگارت مید، قبول مسئولیت را بزرگ ترین مرحله کمال انسانی دانسته است. به نظر او افراد کوشا و مسئولیت پذیر، همواره به انجام وظایف اهمیت کافی می دهند و در کمک به دیگران پیش قدم اند. بشر بدون قبول مسئولیت نمی تواند رشد کند و برای موفقیت باید مسئولیت بپذیرد. او پایداری در کوشش و انجام وظیفه را از صفات بارز فرد مسئولیت پذیر می داند. با توجه به اینکه احساس مسئولیت بیانگر نوعی نگرش و مهارت است، مانند هر نوع نگرش و مهارتی، آموختنی و اکتسابی است (بروئر، ۲۰۰۰ به نقل از فولادچنگ، ۱۳۹۰). این پژوهش قصد دارد به تفصیل به مسئولیت پذیری بپردازد و در ادامه ضمن بررسی نظریه های نظریه پردازان در این زمینه، راهکارهایی را به خانواده ها در زمینه ارتقاء مسئولیت پذیری فرزندان ارائه دهد. یافته های این پژوهش می تواند گامی در راستای تربیت بهتر فرزندان، مسئولیت پذیر کردن بیشتر نوجوانان به عنوان آینده سازان این کشور باشد.

کلیدواژه ها:

مسئولیت اجتماعی ، مهارت زندگی ، آموزش و پرورش ، دانش آموزان