نقش مدرسه در پرورش «شایستگی های قرن بیست ویکمی» و مهارت های آینده شغلی

این مقاله به تبیین نقش راهبردی نهاد مدرسه در گذار از پارادایم سنتی انتقال دانش به رویکرد نوین پرورش شایستگی های قرن بیست ویکم می پردازد. با توجه به سیالیت بازار کار در عصر انقلاب صنعتی چهارم و ظهور هوش مصنوعی، نظام های آموزشی ملزم به بازتعریف اهداف خود بر مبنای تقویت «مهارت های نرم»، سواد دیجیتال و مولفه های کلیدی ۴C (تفکر انتقادی، خلاقیت، همکاری و ارتباطات) هستند. پژوهش حاضر ضمن تاکید بر تغییر نقش معلم از «دانای کل» به «تسهیل گر» و لزوم به کارگیری روش های یادگیری فعال و پروژه محور، به نقد ساختارهای متمرکز و حافظه محور فعلی می پردازد. همچنین، چالش های بومی نظام آموزشی ایران از جمله نابرابری زیرساختی، سیطره آزمون های استاندارد (کنکور) و شکاف میان مدرسه و صنعت مورد واکاوی قرار گرفته است. در نهایت، با ترسیم نقشه ای برای آینده، بر ضرورت اصلاحات ساختاری در برنامه درسی، استقرار نظام ارزشیابی فرآیندی و توسعه عدالت آموزشی جهت تربیت نسلی تطبیق پذیر، کارآفرین و یادگیرنده مادام العمر تاکید شده است.

کلیدواژه ها:

شایستگی های قرن ۲۱ ، مهارت های آینده شغلی ، تحول نظام آموزشی ، مهارت های نرم ، تفکر انتقادی ، یادگیری مادام العمر ، برنامه درسی تلفیقی