نقش اسب در شاهنامه ی فردوسی

شاهنامه، باغی پهناور است که هر کس می تواند به مذاق خود میوه های گوناگون و مورد ذوق خود را از آن بچیند و دریای عظیمی است که هر غواصی در آن فرو رود از ظرایف مرجان و مروارید آن بهره خواهد برد. به ویژه اگر طی طریق در این راستا با همراهی استادان راه شناس باشد که نگارنده نیز از این موهبت برخوردار بود و با همیاری و همفکری استادان راهنما و مشاور امکان این پژوهش فراهم گردید. فردوسی با سرودن شاهکار ادبی خود (شاهنامه) پایه و اساس ادب ملی و حماسی را پی ریزی کرد و با معماری توانمند اندیشه ی خود این پی را چنان نهاد که تا نهاد ایرانی بر بنیاد باشد این اندیشه بر جای باشد. در این پژوهش ابتدا تاریخچه ای از اسب و چگونگی رام شدن آن و میزان تاثیرپذیری ایرانیان بر این حیوان بیان شده است و در ادامه ی کار نقش و جایگاه اسب از منظر قرآن کریم و پیامبر اکرم (ص) نوشته شده و اشاره شده است که اسب سبب زینت زندگی انسان ها است سپس در مواردی به صورت خلاصه به اسب در اوستا و متون و اشعار پیشینیان گریزی زده و تاکید شده است که خاستگاه اسب بنا بر قراین باید سرزمین های ایران و بیشتر رشته کوه های زاگرس و مناطق خوش آب و هوای اطراف آن بوده باشد و اعراب، اسب ایرانی را به سرزمین های عربی برده باشند که ما آن اسب ها را بعدا به نام اسب تازی شناختیم و نتایج حاصل از تحقیق بیان گردید.

کلیدواژه ها:

اسب ، اسب در شاهنامه ، اسب از منظر قرآن کریم