تدوین چارچوب مفهومی تاثیر فضاهای مرزی-پیوندی بر کیفیت مسیریابی با رویکرد تحلیل پیکربندی و ادراک بصری

کیفیت مسیریابی در محیط های شهری پیچیده، یک چالش اساسی در طراحی شهری و معماری است. فضاهای مرزی-پیوندی به عنوان نقاط کلیدی اتصال و گذار، پتانسیل بالایی در بهبود یا تضعیف این فرآیند دارند. با این حال، درک دقیق سازوکار تاثیر این فضاها بر مسیریابی نیازمند یک چارچوب منسجم است. این پژوهش با هدف پر کردن این خلا، به تدوین یک چارچوب مفهومی می پردازد که رابطه میان «پیکربندی فضایی» فضاهای مرزی-پیوندی، «ادراک بصری» کاربر و «عملکرد مسیریابی» را تبیین می کند. مسئله اصلی، فقدان یک مدل تحلیلی است که بتواند ویژگی های کالبدی این فضاها را به متغیرهای شناختی مرتبط با مسیریابی پیوند دهد. روش تحقیق، کیفی و مبتنی بر «تحلیل سنتز» متون نظری و پیشینه پژوهش است. یافته های کلیدی منجر به ارائه یک چارچوب سه بعدی شد که در آن، ویژگی های فیزیکی فضا (مانند شکل، مقیاس و مواد)، به ایجاد نشانه های بصری منجر شده و این نشانه ها توسط کاربر برای تصمیم گیری در فرآیند مسیریابی پردازش می شوند. نتیجه گیری نشان می دهد که این چارچوب می تواند به عنوان ابزاری کارآمد برای طراحان و محققان در ارزیابی و بهینه سازی طراحی فضاهای مرزی-پیوندی به منظور ارتقای مسیریابی به کار رود.

کلیدواژه ها:

فضای مرزی-پیوندی ، مسیریابی ، ادراک بصری ، پیکربندی فضایی ، چارچوب مفهومی ، تحلیل سنتز