بهینه سازی جهت سازگاری گیاهان حاصل از کشت بافت درون شیشه ای پنبه به خاک

پنبه یکی از مهمترین محصولات اقتصادی جهان است که به عنوان غنی ترین منبع فیبری و پایه اصلی صنعت نساجی محسوب می شود ولی سطح زیر کشت آن در ایران به شدت کاهش یافته است. در سالهای اخیر تکنیک های کشت بافت به ابزاری قوی برای تکثیر بسیاری از گونه های گیاهی تبدیل شده است پنبه به عنوان یک گیاه ریکالسیترانت در سیستم های باززایی در شرایط درون شیشه ای شناخته می شود و کشت بافت و باززایی از آن دشوار است. یکی دیگر از چالش های موجود بر سر راه تکثیر درون شیشه ای پنبه مساله سازگاری گیاهان حاصل از ریزازدیادی درون شیشه ای با محیط خارج از شیشه و انتقال به خاک می باشد چرا که عدم موفقیت در این زمینه زحمات متحمل شده در کشت بافت را به سرانجام نخواهد رساند. در این تحقیق که در موسسه تحقیقات پنبه کشور در گرگان انجام شد گیاهچه های باززایی شده رقم کوکر ۳۱۲ که در محیط کشت درون شیشه ای تولید شده بودند جهت سازگاری تدریجی و انتقال به خاک مورد بررسی قرار گرفت. لذا تاثیر عوامل مختلف چون، رطوبت، ضدعفونی و بافت خاک، مدت زمان مناسب و..... جهت سازگاری گیاهچه های حاصل از ریزازدیادی درون شیشه ای بررسی گردید. نتایج نشان داد بین هر دو تیمار زمانی ۲ و ۴ روز برداشتن درب شیشه های کشت بافت اختلاف معنی داری مشاهده نشد و تمامی گیاهچه ها زنده ماندند؛ همچنین گیاهچه هایی که آگار اطراف ریشه آنها به خوبی شسته شده بودند و در خاکی که با الک ریز الک شده و توسط آون در دمای ۱۸۰ درجه سانتیگراد استریل شده بود بالاترین درصد زنده ماندنی را نشان داد و بین تیمارهای زمانی ۵ و ۸ روز برداشتن درپوش گلدان ها اختلاف معنی داری مشاهده نشد.

کلیدواژه ها:

پنبه ، سازگاری تدریجی ، گیاهچه حاصل از کشت بافت ، شرایط درون شیشه ای ، انتقال به خاک