ارزیابی معیارهای بهره وری پارک های شهری در منطقه ۷ شیراز

این مطالعه به بررسی عوامل موثر بر بهره وری پارک های شهری در منطقه ۷ شهر شیراز، می پردازد و چالش افزایش استفاده و رضایت شهروندان را در میان شهرنشینی سریع و فضاهای تفریحی محدود مورد توجه قرار می دهد. اهداف اصلی، شناسایی و اولویت بندی معیارهای بهره وری این پارک ها و پیشنهاد راهکارهایی برای افزایش مشارکت عمومی بوده است.با به کارگیری رویکرد کاربردی، توصیفی-تحلیلی همراه با عناصر مطالعه موردی، پژوهش ترکیبی از بررسی نظری مبتنی بر منابع کتابخانه ای با روش های میدانی را به کار گرفته است. داه ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۰ متخصص برنامه ریزی شهری، نظرسنجی پرسشنامه ای از ۲۲۵ شهروند بالای ۱۵ سال در منطقه ۷ (نمایانگر ۸.۳۶ درصد جمعیت شیراز)، مشاهدات مستقیم و تحلیل آماری با نرم افزار SPSS جمع آوری شد. معیارهای بهره وری در چهار بعد دسته بندی شدند: امکانات و تسهیلات، زیبایی شناسی، استفاده خانوادگی و انعطاف پذیری. پاسخ ها با آزمون های ناپارامتریک (فریدمن و ویلکاکسون رتبه دار علامت دار) و ماتریس SWOT برای ارزیابی استراتژیک تحلیل شدند.یافته های کلیدی نشان داد که استفاده خانوادگی قوی ترین تاثیر را بر بهره وری پارک دارد (میانگین رتبه ۳.۱۳)، به ویژه امنیت به عنوان معیار اصلی، و پس از آن امکانات/تسهیلات، زیبایی شناسی و انعطاف پذیری قرار گرفتند. شهروندان رضایت بالایی از دسترسی گزارش کردند اما کمبودهایی در امنیت و نمایشگاه های متنوع برجسته شد. تحلیل SWOT نشان داد که نقاط قوت فعلی پارک ها در زیبایی شناسی است، اما استفاده خانوادگی نقطه ضعف اصلی به شمار می رود.نتایج بر ضرورت اولویت بندی ارتقاء امنیت برای ترغیب بازدید خانوادگی و بهره وری کلی تاکید دارد. این یافته ها سیاست های مدیریت شهری در شیراز و زمینه های مشابه را هدایت می کند و بر طراحی شهروندمحور تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

پارک های شهری ، معیارهای بهره وری ، استفاده خانوادگی ، ارتقاء امنیت ، منطقه ۷ شیراز ، تحلیل SWOT ، رضایت شهروندان