اثربخشی الگوی تدریس ساختن گرایی بر روحیه ی پژوهشگری دانش آموزان

هدف از انجام این پژوهش بررسی اثربخشی الگوی تدریس ساختن گرایی بر روحیه ی پژوهشگری دانش آموزان بود. روش پژوهش از نوع هدف کاربردی بوده و از نوع گرداوری اطلاعات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل دانش آموزان دختر پایه هفتم (دوره اول متوسطه) شهر اردبیل در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. روش نمونه گیری به روش غیر تصادفی و در دسترس بوده و دو کلاس ۲۰ نفری در نظر گرفته شد که یکی از کلاس ها گروه آزمایش و دیگری گروه کنترل بود. ابزار گردآوری اطلاعات در این پژوهش پرسشنامه پرسشنامه روحیه پژوهشگری شیرزاد و همکاران (۱۳۹۵) بودند. گروه آزمایش طی پروتکل الگوی تدریس ساختن گرایی ۸ جلسه الگوی تدریس ساختن گرایی بایبی را در درس علوم دریافت نمودند. یافته های پژوهش حاکی از آن بودند که الگوی تدریس ساختن گرایی بر روحیه ی پژوهشگری دانش آموزان دختر پایه هفتم شهر اردبیل اثربخش بوده است و این نوع آموزش ۵۴ درصد روحیه ی پژوهشگری دانش آموزان را می تواند تبیین کند (sig<۰.۰۵). با توجه به یافته های این پژوهش، می توان نتیجه گرفت که به کارگیری الگوی تدریس ساختن گرایی به عنوان یک رویکرد فعال و مشارکتی در فرآیند آموزش، تاثیر قابل توجهی بر ارتقای روحیه پژوهشگری دانش آموزان دختر پایه هفتم دارد. این نتایج نشان می دهد که استفاده از این الگو می تواند زمینه ساز توسعه مهارت های پژوهشی و تفکر نقادانه در آنان باشد. بنابراین، توصیه می شود معلمان و مدیران آموزشی با بهره گیری از این رویکرد تدریسی، فضای آموزشی را به سمت یادگیری فعال و مبتنی بر تجربه سوق دهند تا اثرات مثبت آن در یادگیری دانش آموزان تثبیت شود.

کلیدواژه ها:

الگوی ساختن گرایی ، روحیه ی پژوهشگری ، دانش آموزان پایه هفتم