بررسی رابطه بین تنظیم هیجان و اعتیاد به اینترنت: نقش میانجی استیگمای کمک خواهی

هدف :اعتیاد به اینترنت به عنوان یکی از نگرانی های اصلی بهداشت روان در قرن بیست ویکم شناخته می شود و دشواری در تنظیم هیجان یکی از عوامل خطر مهم برای آن محسوب می گردد. با این حال، نقش موانع روانی-اجتماعی مانند استیگمای کمک خواهی در این رابطه کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین تنظیم هیجان و اعتیاد به اینترنت با نقش میانجی استیگمای کمک خواهی در دانشجویان ایرانی انجام شد. روش :این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. تعداد ۲۴۰ نفر (۸۵.۴ درصد زن، ۱۴.۶ درصد مرد) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه دشواری در تنظیم هیجان (DERS)، آزمون اعتیاد به اینترنت یانگ (IAT) و مقیاس استیگمای خود در کمک جویی (SSOSH) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل سازی معادلات ساختاری با نرم افزار AMOS تحلیل شدند. یافته ها :نتایج نشان داد بین تنظیم هیجان و اعتیاد به اینترنت رابطه مستقیم و معناداری وجود دارد (۴۸/۰=β، ۰۰۰۱/۰>p). همچنین، استیگمای کمک خواهی با ابعاد اختلال در عملکرد و مشکلات اجتماعی اعتیاد به اینترنت رابطه معنادار داشت (۰۵/۰>p)، اما نقش میانجی استیگمای کمک خواهی در رابطه بین تنظیم هیجان و اعتیاد به اینترنت تایید نشد (۰۰۴/۰= اثر غیرمستقیم، فاصله اطمینان شامل صفر). شاخص های برازش مدل نیز در سطح مطلوبی قرار داشتند.نتیجه گیری :دشواری در تنظیم هیجان به طور مستقیم و مستقل از استیگمای کمک خواهی، با اعتیاد به اینترنت در دانشجویان ایرانی مرتبط است. این یافته تاکید می کند که مداخلات پیشگیرانه و درمانی اعتیاد به اینترنت باید بیش از آنکه بر کاهش استیگما متمرکز شوند، بر آموزش راهبردهای موثر تنظیم هیجان متمرکز گردند. همچنین پیشنهاد می شود مطالعات آینده با نمونه های متنوع تر و استفاده از طرح های طولی به بررسی متغیرهای میانجی دیگر بپردازند.

کلیدواژه ها:

اعتیاد به اینترنت ، تنظیم هیجان ، استیگمای کمک خواهی ، دانشجویان ، مدل سازی معادلات ساختاری