اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت بر پیوند والدینی در مادران کودکان پرخاشگر

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت بر پیوند والدینی در مادران کودکان پرخاشگر بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و با استفاده از طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه مادران کودکان پرخاشگر (براساس نمره پرسشنامه پرخاشگری کودکان نیلسون و همکاران (۲۰۰۰) مدرسه دخترانه شرافت شهر قرچک در سال ۱۴۰۴ بود. از میان جامعه آماری با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس و براساس نمره پرسشنامه پیوند والدینی (پارکر و همکاران، ۱۹۷۹) در پیش تست، ۳۰ نفر که دارای ملاک های ورود و خروج بودند نمونه آماری را تشکیل دادند. این ۳۰ نفر به طور تصادفی در ۲ گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل گزینش شدند که گروه آزمایش، آموزش فرزندپروری مثبت را دریافت کرد و گروه کنترل که در لیست انتظار قرار گرفت. به منظور تحلیل داده های این پژوهش از شاخص های آمار توصیفی (میانگین و واریانس) و آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس) استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش فرزندپروری مثبت به طور معناداری منجر به افزایش پیوند والدینی (مراقبت، کنترل) در مادران کودکان پرخاشگر می شود (۰۱/۰p<). در نتیجه می توان گفت آموزش فرزندپروری مثبت رویکرد مناسبی جهت افزایش پیوند والدینی در مادران کودکان پرخاشگر می باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش فرزندپروری مثبت ، پیوند والدینی ، کودکان پرخاشگر