سه روایت از دولت در حقوق عمومی معاصر دولت مدرن، پست مدرن و الگوی جمهوری اسلامی ایران

دولت مدرن یکی از مهمترین مفاهیم اندیشه سیاسی جدید است که در پی تحول تاریخی جوامع اروپایی از دل نظم های سنتی و فئودالی سر برآورد. این دولت با ویژگی هایی چون تمرکز، اقتدار، بوروکراسی، حاکمیت، قانون، قلمرو سرزمینی مشخص و شهروندی تعریف می شود. در برابر، رویکردهای پست مدرن با نقد روایت های کلان عقلانیت یکپارچه و تمرکز قدرت بر تکثر، گسست، شبکه ای شدن قدرت و تزلزل مرزهای اقتدار سیاسی تاکید می کنند. مقاله حاضر با تکیه بر مبانی نظری هابز، لاک، روسو و وبر ابتدا دولت مدرن و سپس پست مدرن را تحلیل می کند سپس ویژگی ها و کارکردهای آن را توضیح می دهد، نقدهای پست مدرن بر آن را نشان می دهد و در نهایت نظریه دولت در جمهوری اسلامی ایران را با اتکا به فقه شیعه و اصل بر ولایت فقیه بررسی می نماید. بر اساس یافته های این مقاله، دولت مدرن در ایران نه به صورت تقلیدی محض، بلکه در قالبی تلفیقی و مبتنی بر مشروعیت الهی و مقبولیت مردمی صورت بندی شده است.

کلیدواژه ها:

دولت ، مدرن ، پست مدرن ، ولایت فقیه ، فقه ، شیعه ، جمهوری اسلامی ایران