بررسی اعتبار امضای دیجیتال در قراردادهای داخلی ایران و قراردادهای بین المللی

گزاره ۱۳۸۲ به گسترش فناوری اطلاعات و ارتباطات در دهه های اخیر تحولات بنیادینی در عرصه روابط تجاری و حقوقی ایجاد کرده است. یکی از مهم ترین این تحولات جایگزینی روش های سنتی احراز هویت و امضا با ابزارهای الکترونیکی به ویژه امضای دیجیتال است. امضای دیجیتال به عنوان روشی امن، سریع و معتبر برای تایید هویت طرفین قرارداد و صحت داده ها، جایگاه ویژه ای در حقوق داخلی و اسناد بین المللی یافته است. در حقوق ایران قانون تجارت الکترونیکی مصوب رسمیت شناختن امضای دیجیتال را به عنوان یکی از ابزارهای اثبات در قراردادهای الکترونیکی پیش بینی کرده، اما در عمل، چالش هایی همچون فقدان زیرساخت کامل فنی، کمبود آگاهی حقوقی و نبود رویه قضایی منسجم، اعتبار آن را در برخی موارد با ابهام مواجه ساخته است. در سطح بین المللی نیز اسنادی همچون قانون نمونه آنسیترال (۱۹۹۶ و ۲۰۰۱)، کنوانسیون استفاده از ارتباطات الکترونیکی در قراردادهای بین المللی (۲۰۰۵) و مقررات eIDAS اتحادیه اروپا، چارچوبی شفاف برای اعتبار و قابلیت استناد امضاهای دیجیتال ارائه کرده اند. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی، به بررسی جایگاه اعتبار امضای دیجیتال در قراردادهای داخلی ایران و مقایسه آن با اسناد بین المللی، پرداخته نقاط قوت و ضعف قوانین ایران را شناسایی و راهکارهایی جهت ارتقاء انطباق با استانداردهای جهانی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

امضای دیجیتال ، قرارداد الکترونیکی ، قانون تجارت الکترونیکی ، اسناد بین المللی ، حقوق تطبیقی