تاثیر میزان رضایت شهروندان از مدیریت حمل و نقل عمومی بر توسعه مبتنی بر حمل ونقل همگانی (نمونه موردی: ایستگاه مترو تجریش)

مشکل حمل و نقل ترافیک علاوه بر اتلاف وقت جامعه، باعث ایجاد مشکلات زیست محیطی شده و از سوی دیگر بار اقتصادی سنگینی را بر جامعه و دولت تحمیل کرده است. این مشکلات ناشی از عدم توجه به زیرساخت های شهری و برنامه ریزی حمل و نقل و همچنین عدم برنامه ریزی و اجرای صحیح در تخصیص کاربری زمین و توسعه نامناسب شهری از یک سو و سیاست نادرست تولید و عرضه خودرو و همچنین تقاضای زیاد برای وسایل نقلیه شخصی به دلیل ناکافی بودن سیستم حمل و نقل عمومی شهرها از سوی دیگر و بسیاری از مسائل دیگر بوده است. هدف اصلی تحقیق حاضر، بررسی تاثیر میزان رضایت شهروندان از مدیریت حمل و نقل عمومی بر توسعه مبتنی بر حمل ونقل همگانی در ایستگاه مترو تجریش تهران است. روش تحقیق توصیفی-همبستگی و از نظر هدف کاربردی است. جامعه ی آماری پژوهش، اهالی محله تجریش تهران می باشند که تعداد آنها نزدیک به ۲۲ هزار نفر است. در این پژوهش از روش نمونه گیری تصادفی استفاده شد، حجم نمونه با توجه به جدول مورگان، ۳۷۸ نفر به عنوان نمونه انتخاب شد. ابزار گردآوری در پژوهش حاضر، از دو پرسشنامه شاخص های توسعه مبتنی بر حمل ونقل همگانی چپردار و رفیعیان (۱۴۰۲) و پرسشنامه سنجش میزان رضایت شهروندان از مدیریت حمل و نقل عمومی یوسف نژاد و همکاران (۱۴۰۱) استفاده شد. روایی پرسشنامه ها با استفاده از روش روایی محتوا بررسی شد و خروجی نرم افزار SPSS مربوط به نتایج آلفای کرونباخ برای کل پرسش نامه ۰.۸۸ بوده که نشان از پایایی مناسب پرسشنامه می باشد. در این پژوهش از نرم افزارهای SPSS۲۲، PLS۳ و Excel استفاده شده است. نتایج نشان داد که میزان رضایت شهروندان از مدیریت حمل و نقل عمومی بر توسعه مبتنی بر حمل ونقل همگانی در ایستگاه مترو تجریش تاثیر مستقیم دارد. همچنین عدم وجود یک رویکرد برنامه ریزی کاربردی و کارآمد شامل طیف گسترده ای از مولفه های برنامه ریزی شهری از جمله حمل و نقل، استفاده از زمین، و زیرساخت ها مستلزم آن است که محققان روش های برنامه ریزی یکپارچه را توسعه دهند.

کلیدواژه ها:

رضایت شهروندان ، مدیریت حمل و نقل ، همگانی ، مترو