بررسی ارتباط بین خردورزی تحصیلی و یادگیری خودراهبر دانش آموزان دوره ابتدایی با در نظر گرفتن نقش میانجی خودشکوفایی

هدف از انجام این تحقیق بررسی ارتباط بین خردورزی تحصیلی و یادگیری خودراهبر دانش آموزان دوره ابتدایی با در نظر گرفتن نقش میانجی خودشکوفایی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهر اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که تعداد آن ها ۳۳۲۸۱ نفر برآورد شد. با توجه به فرمول کوکران در نهایت تعداد ۳۸۰ نفر به عنوان نمونه آزمودنی ها با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس تعیین شدند. ابزار گردآوری اطلاعات در این پژوهش پرسشنامه یادگیری خود راهبر فیشر و همکاران (۲۰۱۳)، مقیاس خردورزی تحصیلی نادری پور و همکاران (۱۴۰۲) و پرسشنامه خودشکوفایی جونز و کرندال (۱۹۸۶) بودند. یافته های تحقیق حاکی از آن هستند که خردورزی تحصیلی با در نظر گرفتن نقش میانجی خودشکوفایی می تواند روی یادگیری خودراهبر دانش آموزان دوره ابتدایی شهر اردبیل تاثیر داشته باشد (sig<۰.۰۵). نتایج این پژوهش نشان می دهد که ارتقای خردورزی تحصیلی می تواند از طریق افزایش خودشکوفایی، یادگیری خودراهبر دانش آموزان دوره ابتدایی را بهبود بخشد. بنابراین، تقویت مهارت های خردورزی و خودشکوفایی در برنامه های آموزشی می تواند زمینه ساز پیشرفت یادگیری مستقل و موثر دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

خردورزی تحصیلی ، یادگیری خودراهبر ، خودشکوفایی ، دانش آموزان دوره ابتدایی