اثربخشی آموزش گروهی الگوی ارتباط بدون خشونت بر پرخاشگری دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول درگیر تعارضات والد-فرزندی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر الگوی ارتباط بدون خشونت در کاهش پرخاشگری دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول درگیر تعارضات والد-فرزندی بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر (۱۲ تا ۱۵ ساله) مقطع متوسطه اول شهر یزد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که بر اساس گزارش والدین و مشاوران و احراز تعارض در پرسشنامه مشکلات رفتاری-فرم والدین (آخن باخ، ۱۹۹۱) به عنوان درگیر تعارض شناسایی شدند. از بین واجدان شرایط، ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و با استفاده از جدول اعداد تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزار سنجش، پرسشنامه پرخاشگری باس و پری (۱۹۹۲) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره و به دنبال آن تحلیل های کوواریانس تک متغیره مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که پس از کنترل نمرات پیش آزمون، بین دو گروه از نظر ترکیب خطی خرده مقیاس های پرخاشگری تفاوت معناداری وجود دارد (۰۰۱ / ≥۰p). تحلیل های تک متغیره نشان دادند که مداخله به صورت معناداری منجر به کاهش هر چهار خرده مقیاس پرخاشگری فیزیکی، کلامی، خشم و خصومت شده است (۰۰۱/۰≥p). بر اساس اندازه اثر، مداخله بیشترین تاثیر را بر کاهش خشم (۶۵/۰) و کمترین تاثیر را بر کاهش خصومت (۵۴/۰) داشته است. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که آموزش گروهی الگوی ارتباط بدون خشونت، مداخله ای موثر برای کاهش ابعاد مختلف پرخاشگری در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول درگیر تعارضات والد- فرزندی است.

کلیدواژه ها:

الگوی ارتباط بدون خشونت ، پرخاشگری ، تعارضات والد- فرزندی ، دانش آموزان دختر متوسطه اول