بررسی و طراحی مهندسی ایمنی و عمرانی سازه های فولادی ساختمان ها بر اساس روش LSD (Limit State Design)

طراحی فولاد، یا به طور خاص تر، طراحی سازه های فولادی، حوزه ای از مهندسی سازه است که برای طراحی سازه های فولادی استفاده می شود. این سازه ها شامل مدارس، خانه ها، پل ها، مراکز تجاری، ساختمان های بلند، انبارها، هواپیماها، کشتی ها و استادیوم ها می شوند. طراحی و استفاده از قاب های فولادی معمولا در طراحی سازه های فولادی به کار می رود. سازه های پیشرفته تر شامل صفحات و پوسته های فولادی هستند. در مهندسی سازه، یک سازه، بدنه یا ترکیبی از قطعات اجسام صلب در فضا است که یک سیستم تناسب اندام برای تحمل بارها و مقاومت در برابر گشتاورها تشکیل می دهند. اثرات بارها و گشتاورها بر سازه ها از طریق تجزیه و تحلیل سازه تعیین می شود. یک سازه فولادی از اعضای سازه ای ساخته شده از فولاد تشکیل شده است که معمولا دارای پروفیل های مقطع استاندارد و استانداردهای ترکیب شیمیایی و خواص مکانیکی هستند. عمق تیرهای فولادی مورد استفاده در ساخت پل ها معمولا توسط حداکثر گشتاور تعیین می شود و سپس مقطع برای مقاومت برشی در نزدیکی تکیه گاه ها و کمانش پیچشی جانبی (با تعیین فاصله بین اعضای عرضی که تیرهای مجاور را به هم متصل می کنند) تایید می شود. اعضای ستون فولادی باید برای جلوگیری از کمانش پس از برآورده شدن الزامات محوری و گشتاور، کافی بودن خود را تایید کنند. روش حالت حدی طراحی با اعمال ضرایب اطمینان جزئی، هم برای بارها و هم برای مقاومت مصالح انجام می شود و بزرگی این ضرایب می تواند به گونه ای تغییر کند که بتوان آنها را یا با شرایط پلاستیک در حالت نهایی یا با محدوده تنش الاستیک بیشتر در بارهای کاری استفاده کرد. این انعطاف پذیری به ویژه در صورتی اهمیت دارد که قرار باشد از توسعه خواص بهبود یافته بتن و فولاد، مزایای کامل حاصل شود.

کلیدواژه ها:

روش تنش مجاز ، طراحی ضریب بار و مقاومت ، مهندسی سازه ، Limit State Design