تعامل هوش فضایی و هوش مصنوعی در فرآیند طراحی معماری با تاکید بر خودکارآمدی دانشجویان معماری

در دنیای معاصر، هوش مصنوعی به عنوان یکی از ابزارهای قدرتمند در زمینه های مختلف، به ویژه معماری، شناخته می شود. هوش فضایی به عنوان یکی از هشت نوع هوش مطرح شده توسط هاوارد گاردنر، تاثیر عمیقی بر فرایند طراحی معماری دارد. این مقاله به بررسی ارتباط بین هوش فضایی و هوش مصنوعی در معماری می پردازد و تاثیرات متقابل این دو حوزه را تحلیل می کند. هدف از تحقیق حاضر بررسی رابطه هوش فضایی از هوش های چندگانه گاردنر با تاکید بر خودکارآمدی دانشجویان معماری و ارتباط آن با هوش مصنوعی بعنوان ابزار طراحی معماری است. سوال اصلی تحقیق این است که آیا بین هوش فضایی با خودکارآمدی دانشجویان معماری و هوش مصنوعی بعنوان ابزار طراحی معماری ارتباطی وجود دارد؟ روش تحقیق به لحاظ هدف جزء تحقیقات کاربردی و به لحاظ جمع آوری اطلاعات جزء تحقیقات توصیفی بوده و در این تحقیق برای جمع آوری داده ها و اطلاعات، روش کتابخانه ای و میدانی به صورت همزمان مورد استفاده قرار گرفت. در بخش کتابخانه ای، مبانی نظری تحقیق از کتب و مجلات تخصصی فارسی و لاتین گردآوری شد. در طی این تحقیق بر رابطه معنادار و مثبت بین هوش های فضایی و هوش ریاضی-منطقی از هوش های چندگانه گاردنر و خودکارآمدی تحصیلی دانشجویان معماری دلالت دارد. یافته های تحقیق حاضر مبنی بر این است که کاربرد هوش مصنوعی نه تنها باعث خلاق تر شدن یاددهی در سرکلاس های طراحی می شود، بلکه در یادگیری دانشجویان معماری که سطح هوش فضایی و منطقی-ریاضی متوسطی دارند نیز تاثیر خواهد داشت.

کلیدواژه ها:

هوش های چندگانه گاردنر ، هوش فضایی ، هوش مصنوعی ، معماری