بررسی تطبیقی مفهوم رستگاری در الهیات مسیحی و اسلامی با تاکید بر عهد جدید و قرآن

مفهوم رستگاری و نجات، به عنوان یکی از بنیادی ترین آموزه های الهیاتی، در کانون تعالیم دو دین بزرگ ابراهیمی یعنی اسلام و مسیحیت قرار دارد و بررسی تطبیقی آن، به ویژه با تاکید بر دو متن مقدس قرآن و عهد جدید، می تواند افق های تازه ای در فهم عمیق تر از این مفهوم کلیدی و نیز نقاط اشتراک و افتراق این دو سنت دینی بگشاید. این پژوهش با هدف تبیین و مقایسه ی مفهوم رستگاری در الهیات مسیحی و اسلامی، بر اساس منابع اولیه یعنی عهد جدید و قرآن کریم، به رشته ی تحریر درآمده است. در این راستا، سوال اصلی پژوهش بر این امر متمرکز است که تفاوت های بنیادین در انسان شناسی، خداشناسی و گناه شناسی این دو دین، چگونه به شکل گیری دو الگوی متمایز از رستگاری انجامیده است. یافته های تحقیق که با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و تطبیقی به دست آمده، نشان می دهد که در الهیات مسیحی، رستگاری عمدتا به عنوان یک رویداد تاریخی و مبتنی بر ایمان به قربانی کفاره ی مسیح تعریف می شود که انسان را از اسارت گناه ذاتی و مرگ ابدی نجات می دهد، در حالی که در اسلام، رستگاری یا فلاح، فرایندی تدریجی و مبتنی بر عمل است که در سایه ی ایمان به خدا و انجام اعمال صالح، توام با عقلانیت و اختیار انسان، محقق می شود و نجات از عذاب اخروی و دستیابی به سعادت دنیوی و اخروی را به همراه دارد. این تحقیق نشان می دهد که علی رغم اشتراک در اصول کلی توحیدی، تفاوت در نگاه به ماهیت گناه، نقش انسان و راهکار نجات، باعث ایجاد دو گفتمان مجزا در این حوزه شده است که هر یک پیامدهای عملی و کلامی خاص خود را در زندگی فردی و اجتماعی پیروانشان داشته است. در نهایت، این پژوهش بر این نکته تاکید می ورزد که گفت وگوی سازنده میان این دو سنت دینی، مستلزم شناخت دقیق این تفاوت های بنیادین و پرهیز از هرگونه تقلیل گرایی در فهم آن هاست.

کلیدواژه ها:

رستگاری ، نجات ، عهد جدید ، قرآن ، الهیات تطبیقی.