از سازمان های سنتی تا سازمان های پلتفرمی: مرور نظام مند ادبیات ساختارهای نوین سازمانی

عصر تحول دیجیتال و سیطره اکوسیستم های شبکه ای، فرآیند سازماندهی را با چرخشی بنیادین مواجه ساخته و الگوهای هرمی و بوروکراتیک را ناکارآمد نموده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تحولات ساختاری از سازمان های سنتی به سمت سازمان های پلتفرمی، با روش مروری-تحلیلی می پردازد. برآیند مبانی نظری نشان می دهد که فرآیند گذار ساختاری از طریق انحلال نظامات منجمد صندلی محور و استقرار پلتفرم های تعاملی، بستر فنی و مادی لازم را برای بازطراحی مرزهای سازمانی فراهم می سازد. یافته های تحقیق مبرهن می سازد که پلتفرمی شدن ساختار، انعطاف پذیری رفتاری و چابکی استراتژیک را کاتالیز کرده و با جایگزینی شبکه های افقی و همتراز به جای بوروکراسی های کلاسیک، تبادل ارگانیک دانش و سرعت حل مسئله را به طور تصاعدی ارتقا می دهد. در نتیجه، الگوی راهبردی طراحی سازمانی در عصر معاصر، اقتضا می کند که لایه رهبری سازمان ها با مهار آشفتگی ساختاری و ایجاد تفکیک بهینه در لایه های پلتفرمی، معماری استعدادها را بر پایه سبدهای مهارتی سیال بازسازی کنند تا پایداری و مزیت رقابتی سازمان در اکوسیستم پرآشوب دیجیتال تضمین گردد.

کلیدواژه ها:

ساختارهای نوین سازمانی ، سازمان های پلتفرمی ، بوروکراسی زدایی ، ساختارهای سلولی ، چابکی استراتژیک ، اکوسیستم های کسب وکار.