چگونه توانستم دانش آموزی را که مورد خشم و زورگویی دیگران قرار می گرفت، کمک کنم

پژوهش حاضر با هدف بررسی و بهبود وضعیت دانش آموزی انجام شد که در محیط مدرسه و همسالان، به طور مداوم در معرض خشم، طردشدگی و زورگویی قرار می گرفت. این مسئله علاوه بر کاهش احساس امنیت روانی، موجب افت عزت نفس، کاهش اعتماد به نفس، گوشه گیری، اضطراب در تعاملات اجتماعی و افت انگیزه او برای حضور فعال در فعالیت های آموزشی و گروهی شده بود. مسئله اصلی این اقدام پژوهی آن بود که چگونه می توان با بهره گیری از مداخلات تربیتی، عاطفی و ارتباطی، شرایطی فراهم کرد تا دانش آموز بتواند احساس امنیت، ارزشمندی و توانمندی بیشتری را تجربه کند و در برابر رفتارهای آزاردهنده، واکنش مناسب تری نشان دهد.روش اجرای این اقدام پژوهی بر پایه مشاهده مستقیم، گفت وگو با دانش آموز، بررسی رفتارهای همسالان، ارتباط با آموزگار کلاس، مشاوره با والدین و اجرای راهکارهای حمایتی در مدرسه انجام شد. در گام نخست، عوامل موثر بر این وضعیت، از جمله ضعف مهارت های ارتباطی، پایین بودن عزت نفس، تجربه برخی تنش های خانوادگی و ناتوانی در ابراز احساسات شناسایی شد. سپس مجموعه ای از اقدامات شامل ایجاد رابطه صمیمانه و امن با دانش آموز، آموزش مهارت «نه گفتن»، تقویت جرئت ورزی، افزایش مشارکت در فعالیت های کلاسی، هم نشینی هدفمند با دانش آموزان همدل، گفت وگوی فردی با دانش آموزان زورگو و بهره گیری از تشویق های کلامی و رفتاری اجرا شد.یافته ها نشان داد که با استمرار حمایت عاطفی و تربیتی، دانش آموز به تدریج احساس امنیت بیشتری پیدا کرد، در برقراری ارتباط با همسالان فعال تر شد، میزان انفعال و ترس او کاهش یافت و اعتماد به نفسش در موقعیت های کلاسی و گروهی افزایش پیدا کرد. همچنین، رفتارهای زورگویانه برخی دانش آموزان نیز با پیگیری های تربیتی و نظارتی کاهش یافت. در نتیجه می توان گفت اقدام پژوهی حاضر نشان داد که ترکیب حمایت روانی، مداخله آموزشی، ارتباط موثر با خانواده و مدیریت تربیتی مدرسه می تواند راهکاری عملی و موثر برای کاهش آثار خشم و زورگویی در میان دانش آموزان ابتدایی باشد.