تحلیل سیاست های نوسازی و تجهیز مدارس ابتدایی و تاثیر آن بر کیفیت یاددهی-یادگیری: رویکرد خط مشی گذاری عمومی

پژوهش حاضر با هدف تحلیل سیاست های نوسازی و تجهیز مدارس ابتدایی و تبیین تاثیر آن بر کیفیت یاددهی-یادگیری با رویکرد خط مشی گذاری عمومی انجام شد. این مطالعه با روش کیفی و طرح توصیفی–تحلیلی انجام گرفت و جامعه پژوهش را اسناد بالادستی آموزش وپرورش، گزارش های رسمی، و پیشینه های علمی مرتبط تشکیل دادند؛ نمونه گیری به صورت هدفمند و بر اساس ارتباط مستقیم با مفاهیم «نوسازی مدارس»، «عدالت آموزشی» و «کیفیت یاددهی-یادگیری» انجام شد. ابزار گردآوری داده ها فیش برداری و بررسی اسنادی بود و داده ها با تحلیل محتوای کیفی و استنتاج مفهومی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند که نوسازی مدارس زمانی بر کیفیت یاددهی-یادگیری اثرگذار بود که با نیازسنجی مشارکتی، استانداردهای انعطاف پذیر، نظارت هوشمند، توانمندسازی معلمان و توجه به عوامل زمینه ای و منطقه ای همراه می شد. همچنین مشخص شد که تمرکز صرف بر تجهیزات سخت افزاری، بدون پیوست آموزشی و مدیریتی، به انباشت امکانات بلااستفاده و تضعیف اثر سیاست ها منجر می شد. در نتیجه، نوسازی مدارس ابتدایی به عنوان یک مداخله سیاستی، زمانی به بهبود پایدار کیفیت آموزشی و عدالت آموزشی انجامید که در چارچوبی یکپارچه میان زیرساخت، آموزش و اجرا سامان یافت.

کلیدواژه ها:

نوسازی مدارس ، تجهیز مدارس ابتدایی ، کیفیت یاددهی-یادگیری ، خط مشی گذاری عمومی ، عدالت آموزشی.