بررسی و ارزیابی تغییر مکان جانبی در ساختمان های بتنی با سیستم های مختلف سازه ای

روش های فعلی طراحی توانایی نمایش کامل رفتار غیرخطی سازه ها در برابر زلزله را ندارند. در سال های اخیر، توجه به عملکرد و رفتار سازه ای به جای افزایش صرف مقاومت، مورد تاکید قرار گرفته است. در این پژوهش، ۱۸ مدل مطالعه شده در قالب سه سیستم سازه ای شامل قاب خمشی، قاب خمشی همراه با دیوار برشی پیرامونی و قاب خمشی همراه با دیوار برشی پیرامونی و مرکزی، در نرم افزار ETABS ۲۰۱۵ مدل سازی شدند. پارامترهای متغیر شامل ابعاد دهانه ها (۴ و ۶ متری در دهانه ۷ متری)، موقعیت دیوار برشی و تعداد طبقات (۷، ۱۰ و ۱۵ طبقه) بودند. مدل ها تحت ۷ شتاب نگاشت حوزه نزدیک، تحت تحلیل دینامیکی غیرخطی تاریخچه زمانی قرار گرفته و تغییر مکان جانبی (دریفت) آنها مقایسه شد. نتایج نشان داد که سیستم قاب خمشی همراه با دیوار برشی پیرامونی و مرکزی به ترتیب ۸۵ تا ۹۰ درصد و سیستم قاب خمشی همراه با دیوار برشی پیرامونی ۷۵ تا ۸۰ درصد کاهش جابه جایی نسبت به سیستم قاب خمشی تنها دارند. همچنین با افزایش طول دهانه، تغییر مکان جانبی در تمام مدل ها افزایش یافت.

کلیدواژه ها:

سیستم قاب خمشی ، دیوار برشی پیرامونی و مرکزی ، تغییر مکان جانبی (دریفت) ، تحلیل دینامیکی غیرخطی تاریخچه زمانی ، ساختمان های بتنی