رویکرد مدیریت فضای سبز و تاب آوری «توسعه شبکه های سبز پیوسته؛ راهبردی برای تعدیل جزایر حرارتی و افزایش تاب آوری اقلیمی در کالبد شهری»

پدیده جزایر حرارتی شهری یکی از مهم ترین پیامدهای اقلیمی ناشی از گسترش بی رویه شهرنشینی، کاهش پوشش گیاهی و افزایش سطوح مصنوع در ساختار کالبدی شهرهاست که به افزایش دمای محیطی، کاهش آسایش حرارتی و تشدید آسیب پذیری اقلیمی منجر می شود. در این میان، رویکردهای مبتنی بر طبیعت به ویژه توسعه شبکه های سبز پیوسته به عنوان یکی از راهبردهای موثر در تعدیل شرایط اقلیمی شهری مطرح شده اند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش توسعه شبکه های سبز پیوسته در کاهش شدت جزایر حرارتی شهری و افزایش تاب آوری اقلیمی انجام شده است.روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر رویکرد کمی است. داده های مورد نیاز از طریق تصاویر ماهواره ای، شاخص های پوشش گیاهی و داده های دمای سطح زمین استخراج و با استفاده از تحلیل های فضایی و روش های آماری مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج نشان می دهد که بین میزان پیوستگی فضاهای سبز و کاهش دمای سطحی رابطه معناداری وجود دارد و نواحی دارای شبکه های سبز منسجم، از دمای پایین تر و شرایط حرارتی مطلوب تری برخوردار هستند. همچنین یافته ها حاکی از آن است که شبکه های سبز پیوسته علاوه بر کاهش شدت جزایر حرارتی، نقش مهمی در افزایش تاب آوری اقلیمی و بهبود کیفیت زیست پذیری شهری دارند.در مجموع، نتایج پژوهش بر ضرورت تغییر رویکرد از توسعه پراکنده فضاهای سبز به سمت طراحی شبکه ای و یکپارچه آن ها در برنامه ریزی شهری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

جزایر حرارتی شهری ، شبکه های سبز پیوسته ، زیرساخت سبز ، تاب آوری اقلیمی ، برنامه ریزی شهری پایدار ، دمای سطح زمین (LST)