توسعه حمل ونقل انسان محور و پاک؛ ارتقای زیست پذیری شهری از طریق گسترش زیرساخت های دوچرخه سواری و شبکه حمل ونقل عمومی

در دهه های اخیر، رشد شتابان شهرنشینی و گسترش الگوی خودرومحور در شهرها، پیامدهای گسترده ای همچون افزایش آلودگی هوا، تشدید ترافیک، کاهش کیفیت زندگی و افت زیست پذیری شهری را به همراه داشته است. در این میان، رویکرد حمل ونقل انسان محور و پاک به عنوان یکی از راهبردهای اساسی توسعه پایدار شهری، با تاکید بر کاهش وابستگی به خودروهای شخصی و تقویت شیوه های حمل ونقل عمومی، پیاده روی و دوچرخه سواری، مورد توجه برنامه ریزان شهری قرار گرفته است. هدف این پژوهش بررسی نقش توسعه حمل ونقل انسان محور و پاک در ارتقای زیست پذیری شهری است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–تحلیلی بوده و داده های آن بر اساس مطالعات کتابخانه ای و تحلیل مفهومی گردآوری شده است.یافته های پژوهش نشان می دهد که توسعه حمل ونقل انسان محور، به ویژه از طریق بهبود زیرساخت های حمل ونقل عمومی و گسترش مسیرهای دوچرخه سواری، تاثیر مستقیم و معناداری بر ارتقای کیفیت زندگی شهری دارد. همچنین نتایج بیانگر آن است که کاهش وابستگی به خودروهای شخصی می تواند موجب کاهش آلودگی های زیست محیطی، افزایش عدالت اجتماعی و بهبود سلامت عمومی شهروندان شود. با این حال، موانعی همچون ضعف زیرساختی، نبود یکپارچگی در سیستم حمل ونقل و غلبه فرهنگ خودرومحوری، از چالش های اصلی تحقق این رویکرد در شهرهای مورد مطالعه محسوب می شود. در نهایت، پژوهش بر ضرورت بازنگری در سیاست های حمل ونقل شهری و حرکت به سوی شهرهای پایدار و انسان محور تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

حمل ونقل انسان محور ، حمل ونقل پاک ، زیست پذیری شهری ، حمل ونقل پایدار ، دوچرخه سواری شهری ، حمل ونقل عمومی ، شهر پایدار