روایت درمانی دیجیتال و ادبیات تعاملی: پتانسیل درمان ترومای نسل Z در عصر تنهایی دیجیتال

در دهه اخیر، گسترش زیست جهان دیجیتال به ویژه در میان نسل Z، الگوهای تازه ای از آسیب پذیری روانی را پدید آورده است؛ الگوهایی که در قالب تنهایی دیجیتال، اضطراب، مقایسه اجتماعی و بازتولید تروماهای فردی و بین فردی قابل فهم اند. در چنین زمینه ای، روایت درمانی دیجیتال و ادبیات تعاملی به مثابه دو امکان میان رشته ای، می توانند بستری برای بازسازی معنا، بازنمایی تجربه آسیب و تقویت عاملیت روانی فراهم کنند. مقاله حاضر با رویکردی مروری-تحلیلی و بین رشته ای، ظرفیت های روایت درمانی دیجیتال و ادبیات تعاملی را در مواجهه با تروماهای نسل Z و در بستر تنهایی دیجیتال بررسی می کند. یافته های اولیه نشان می دهد که داستان گویی دیجیتال می تواند از طریق ساخت روایت منسجم از تجربه زیسته، به کاهش برخی نشانه های افسردگی و ارتقای تنظیم هیجانی کمک کند، هرچند شواهد موجود درباره سایر پیامدهای سلامت روان هنوز قطعی نیست. همچنین، مداخلات دیجیتال برای کاهش تنهایی و انزوای اجتماعی از ظرفیت معناداری برخوردارند، اما اثربخشی آن ها به طراحی، نوع تعامل و زمینه کاربران وابسته است. از سوی دیگر، نسل Z در محیطی فوق متصل با فشارهای فزاینده سلامت روان مواجه است که ضرورت طراحی مداخلات نوآورانه و غیرمستقیم را برجسته می سازد. بر این اساس، مقاله نتیجه می گیرد که ادبیات تعاملی و روایت درمانی دیجیتال، اگر با ملاحظات اخلاقی و بالینی همراه شوند، می توانند به عنوان ابزارهای مکمل در فرایند ترمیم روانی تروما در نسل Z نقش آفرین باشند.

کلیدواژه ها:

روایت درمانی دیجیتال ، ادبیات تعاملی ، نسل Z ، تنهایی دیجیتال.