نظام مندی در مدیریت آموزش مجازی و ترکیبی

در نظام های آموزشی معاصر، گسترش فناوری های دیجیتال و به ویژه تجارب دوران همه گیری کرونا، آموزش مجازی و ترکیبی را از حاشیه به متن سیاست گذاری های آموزشی وارد ساخته است. با این حال، بسیاری از نظام های آموزشی در ایجاد ساختارها، فرایندها و رویه های نظام مند برای مدیریت این نوع آموزش ها با چالش مواجه بوده اند. این مقاله به بررسی مفهوم «نظام مندی در مدیریت آموزش مجازی و ترکیبی» پرداخته و ابعاد، مولفه ها و الزامات آن را تبیین کرده است. یافته های این پژوهش نشان داد که نظام مندی در این حوزه شامل شش مولفه اصلی بود: نخست، طراحی ساختار سازمانی منعطف با تعیین نقش ها، مسئولیت ها و خطوط ارتباطی شفاف؛ دوم، تدوین آیین نامه ها و دستورالعمل های استاندارد برای فعالیت های آموزشی، ارزشیابی و تعاملات مجازی؛ سوم، ایجاد سامانه های یکپارچه مدیریت یادگیری با قابلیت پایش، ثبت و تحلیل داده های آموزشی؛ چهارم، طراحی برنامه درسی نظام مند با توجه به ویژگی های محیط مجازی و ترکیبی؛ پنجم، ارائه آموزش های ساختاریافته برای معلمان و دانش آموزان به منظور توانمندسازی در استفاده موثر از فناوری ها؛ و ششم، استقرار نظام ارزشیابی و تضمین کیفیت متناسب با بستر مجازی. همچنین، این پژوهش به این نتیجه رسید که فقدان نظام مندی در مدیریت آموزش مجازی و ترکیبی، به سردرگمی نقش ها، کاهش کیفیت تعاملات، نابرابری در دسترسی و در نهایت، کاهش اثربخشی آموزشی منجر می شد. در مقابل، نظام مندسازی این فرایندها می توانست به افزایش شفافیت، بهبود تجربه یادگیری، کاهش بار شناختی معلمان و دانش آموزان، و ارتقای کیفیت خروجی های آموزشی بینجامد.

کلیدواژه ها:

نظام مندی ، مدیریت آموزشی ، آموزش مجازی ، آموزش ترکیبی ، یادگیری الکترونیکی ، تضمین کیفیت