ژئوپلیتیک کانون های تنش امنیتی پیرامون چین در قرن بیست ویکم: تحلیل تطبیقی احتمال درگیری نظامی در تایوان، دریای چین جنوبی و مرزهای چین–هند

افزایش قدرت اقتصادی و نظامی چین در قرن بیست ویکم موجب بازتعریف موازنه قدرت در نظام بین الملل و به ویژه در منطقه آسیا–اقیانوسیه شده است. این تحول ژئوپلیتیکی در کنار گسترش منافع راهبردی پکن، مجموعه ای از کانون های تنش امنیتی را در پیرامون جغرافیای سیاسی چین شکل داده است که مهم ترین آنها مسئله تایوان، مناقشات دریای چین جنوبی و اختلافات مرزی با هند است. هر یک از این حوزه ها به دلایل تاریخی، ژئوپلیتیکی و ژئواستراتژیک دارای ظرفیت تبدیل شدن به درگیری نظامی هستند و از سوی دیگر با رقابت قدرت های بزرگ، به ویژه ایالات متحده، پیچیده تر شده اند. هدف این مقاله تحلیل ژئوپلیتیکی احتمال بروز درگیری نظامی در این سه کانون تنش و بررسی عوامل ساختاری، منطقه ای و بین المللی موثر بر آن است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی بوده و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و مطالعات راهبردی صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که اگرچه چین در پی مدیریت کنترل شده بحران ها و جلوگیری از جنگ مستقیم است، اما ترکیب رقابت قدرت های بزرگ، ملی گرایی، اهمیت خطوط ارتباطی دریایی و اختلافات سرزمینی می تواند احتمال تشدید تنش و حتی برخورد نظامی محدود را در این مناطق افزایش دهد. در نهایت، پویایی های ژئوپلیتیکی منطقه نشان می دهد که این سه کانون تنش نقش تعیین کننده ای در آینده امنیت منطقه ای و جهانی خواهند داشت.

کلیدواژه ها:

چین ، ژئوپلیتیک امنیتی ، تایوان ، دریای چین جنوبی ، منازعه چین و هند