چندفرهنگی بودن و احساس تعلق در کودکان دوزبانه؛ چالشی میان دو هویت

پژوهش حاضر با هدف واکاوی رابطه میان چندفرهنگی بودن و احساس تعلق در کودکان و نوجوانان دوزبانه انجام شد. با توجه به افزایش جمعیت دوزبانه و چالش های هویتی مرتبط با آن، درک دقیق تر از مکانیسم هایی که بر احساس تعلق این گروه تاثیر می گذارند، ضروری به نظر می رسد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، کیفی و مبتنی بر مطالعه موردی است. جامعه آماری شامل کلیه پژوهش های معتبر داخلی و خارجی منتشر شده در بازه زمانی ۱۰ سال اخیر بود که به موضوع مورد نظر پرداخته اند. نمونه گیری به روش هدفمند انجام شد و در نهایت، ۱۰ مورد شاخص (شامل ۵ پژوهش داخلی و ۵ پژوهش خارجی) به عنوان کیس های اصلی انتخاب شدند. یافته های پژوهش نشان داد که رابطه بین چندفرهنگی بودن و احساس تعلق، رابطه ای مستقیم و خطی نیست، بلکه تحت تاثیر عوامل میانجی مانند «انعطاف پذیری فرهنگی» است. انعطاف پذیری فرهنگی به عنوان یک مهارت تنظیمی، نقش کاتالیزوری در تقویت احساس تعلق ایفا کرد. محیط های حمایتی، به ویژه خانواده و مدرسه های فراگیر، در تسهیل این فرآیند نقش حیاتی داشتند. پژوهش حاضر نشان می دهد که چندفرهنگی بودن ذاتا چالش زا نیست، بلکه می تواند منبعی برای انعطاف پذیری و رشد هویتی باشد. احساس تعلق در کودکان دوزبانه، محصول تعامل پویای بین «هویت درونی» و «بستر بیرونی» است.

کلیدواژه ها:

چندفرهنگی بودن ، احساس تعلق ، کودکان دوزبانه ،