پیش بینی خودکنترلی بر اساس تحمل ناکامی و خودپنداره بدنی در زنان چاق شهرستان زنجان

هدف اصلی این پژوهش پیش بینی خودکنترلی بر اساس خودپنداره بدنی و تحمل ناکامی در زنان چاق بود. این مطالعه به لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش جمع آوری داده ها توصیفی-همبستگی از نوع مقطعی بود. جامعه آماری را زنان دارای اضافه وزن مراجعه کننده به کلینیک های سلامت و تغذیه و باشگاه های ورزشی بانوان تشکیل دادند. نمونه گیری به صورت در دسترس انجام شد و بر اساس فرمول کوکران با در نظر گرفتن سه متغیر پژوهش، حجم نمونه ۱۲۱ نفر انتخاب گردید. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه خودکنترلی تانجنی، پرسشنامه خودتوصیف گری بدنی مارش و پرسشنامه تحمل ناکامی هارینگتون استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که بین تحمل ناکامی با خودکنترلی با ضریب همبستگی ۱۵۷/۰ و سطح معناداری ۰۱۵/۰ رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین بین تحمل ناکامی با خودپنداره بدنی با ضریب همبستگی ۱۴۸/۰ و سطح معناداری ۰۲۱/۰ رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد. اما بین خودپنداره بدنی با خودکنترلی با ضریب همبستگی ۰۸۹/۰ و سطح معناداری ۱۶۶/۰ رابطه معناداری وجود نداشت. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که خودپنداره بدنی با سطح معناداری ۱۶۶/۰ تاثیر معناداری بر خودکنترلی ندارد و قابلیت پیش بینی خودکنترلی را در زنان چاق دارا نیست. در مقابل، تحمل ناکامی با سطح معناداری ۰۱۵/۰ تاثیر معناداری بر خودکنترلی دارد و می تواند آن را پیش بینی نماید، هرچند قدرت تبیین آن با ضریب تعیین ۰۲۵/۰ پایین است. نتیجه گیری می شود که تحمل ناکامی از جمله متغیرهای روانشناختی موثر بر خودکنترلی در زنان چاق است و توجه به آن در مداخلات درمانی و مشاوره های تغذیه می تواند به افزایش خودکنترلی و در نتیجه مدیریت موثرتر وزن کمک نماید. خودپنداره بدنی نیز با وجود عدم ارتباط مستقیم با خودکنترلی، با تحمل ناکامی رابطه مثبت دارد و این امر نشان دهنده ارتباط غیرمستقیم آن با خودکنترلی از طریق متغیرهای میانجی است.

کلیدواژه ها:

خودکنترلی ، خودپنداره بدنی ، تحمل ناکامی ، زنان چاق ، اضافه وزن