تاثیر روش آموزش آوایی (واج آموزی) بر یادگیری مهارت خواندن در دانش آموزان پایه اول ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر روش آموزش آوایی یا واج آموزی بر یادگیری مهارت خواندن در دانش آموزان پایه اول ابتدایی است. با توجه به اینکه سال های آغازین دبستان دوره ای حساس برای شکل گیری توانایی های پایه سوادآموزی است، انتخاب روش آموزشی موثر نقش تعیین کننده ای در کیفیت یادگیری دانش آموزان دارد. آموزش آوایی با تاکید بر آگاهی واجی، تشخیص صداها، ترکیب و تمایز آواها، یکی از رویکردهایی است که در سال های اخیر در برنامه های درسی و پژوهش های آموزشی مورد توجه قرار گرفته است. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی انجام شده و هدف آن تحلیل این موضوع است که به کارگیری روش آوایی چگونه بر تقویت مهارت خواندن، از جمله دقت خواندن، روان خوانی و درک مطالب نوشتاری اثر می گذارد. بررسی مبانی نظری، یافته های پژوهش های داخلی و تحلیل گزارشی نشان می دهد که استفاده از روش واج آموزی می تواند با فراهم کردن فرصت های یادگیری ساختارمند، افزایش حساسیت شنیداری و تقویت مهارت رمزگشایی، روند یادگیری خواندن را برای دانش آموزان پایه اول تسهیل کند. نتایج حاکی از آن است که آموزش آوایی، از طریق تقویت مهارت تشخیص صداها و تبدیل آواها به نمادهای نوشتاری، نقش مهمی در پیشگیری از مشکلات خواندن داشته و موجب بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان می شود. بر اساس بررسی های انجام شده، می توان نتیجه گرفت که روش واج آموزی یکی از رویکردهای اثربخش در آموزش خواندن در دوره ابتدایی است و می تواند به عنوان بخشی از روش های رسمی آموزش زبان فارسی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش آوایی ، واج آموزی ، مهارت خواندن ، پایه اول ابتدایی ، آگاهی واجی ، روان خوانی ، سوادآموزی.