نقش انس با قرآن در اثربخشی تدریس درس قرآن در مدارس

هدف از آموزش قرآن در نظام تعلیم و تربیت، تنها انتقال مهارت های روخوانی و روان خوانی نیست، بلکه ایجاد پیوندی عاطفی و مستمر میان دانش آموز و کلام وحی است که از آن به عنوان انس با قرآن یاد می شود. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی به بررسی نقش انس با قرآن در بهبود کیفیت تدریس این درس می پردازد. یافته ها نشان می دهد که انس معنوی نه تنها انگیزه ی یادگیری قواعد تجویدی را افزایش می دهد، بلکه منجر به تثبیت آموزه ها در حافظه بلندمدت و تجلی اخلاق قرآنی در رفتار دانش آموزان می گردد. هدف اصلی این پژوهش، واکاوی نقش انس با قرآن به عنوان یک پارادایم تحول آفرین در فرآیند تدریس درس قرآن و بررسی تاثیر آن بر مولفه های یادگیری دانش آموزان است. مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانه ای و آموزه های روان شناسی تربیتی، به تبیین تفاوت میان آموزش صرف قواعد و ایجاد الفت قلبی با کلام وحی می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که مثلث ایجاد انس با قرآن، زنجیره ای از ارتباط هماهنگ معلم و دانش آموز و اولیاء است.علاقمند سازی به قرآن در کلاس درس، فراتر از مهارت های روخوانی، منجر به کاهش استرس و اضطراب ریاضی گونه نسبت به قواعد عربی شده و انگیزه درونی دانش آموزان را برای استمرار یادگیری تقویت می کند. همچنین، انس معنوی باعث انتقال مفاهیم از حافظه کوتاه مدت به سطح باورهای قلبی و در نتیجه تجلی اخلاق قرآنی در رفتار فردی و اجتماعی دانش آموز می شود. در این میان، نقش معلم به عنوان الگوی عاطفی و استفاده از روش های هنری و جذاب، کلیدی ترین ابزار برای تحقق این هدف شناخته شده است. اگر فرآیند تدریس بر پایه انس و رفاقت با قرآن بنا شود، چالش های آموزشی همچون فراموشی سریع مطالب یا بی علاقگی به درس قرآن مرتفع گشته و آموزش به یک تجربه ی زیسته ی لذت بخش تبدیل می گردد. در نهایت، راهکارهایی عملی برای مانوس سازی دانش آموزان با قرآن در محیط کلاس و خانه ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

انس با قرآن ، تدریس اثربخش ، آموزش قرآن ، انگیزه درونی ، تربیت دینی.