نقش بازنمایی های ذهنی در تصمیم گیری: یک مرور روایتی

تصمیم گیری انسانی صرفا فرایند انتخاب میان گزینه های بیرونی نیست، بلکه نتیجه نحوه بازنمایی ذهنی گزینه ها، پیامدها، ارزش ها، احتمالات و آینده های ممکن است. این مقاله مروری روایی با هدف تبیین نقش بازنمایی های ذهنی در تصمیم گیری، ادبیات روان شناسی شناختی، علوم اعصاب شناختی و مدل های محاسباتی را یکپارچه می کند. در این چارچوب، بازنمایی های ذهنی به عنوان ساختارهایی چندسطحی فهم می شوند که اطلاعات را در قالب های تصویری، ادراکی، زبانی، نمادین، حسی حرکتی و مفهومی رمزگذاری کرده و در ساختارهایی مانند نقشه های شناختی، شبکه های معنایی، طرحواره ها، ساختارهای سلسله مراتبی و بازنمایی های ارزش محور سازمان می دهند. مرور نظریه های تصمیم گیری نشان می دهد که رویکردهایی مانند نقشه های شناختی، مدل های ذهنی، نظریه ردپای مبهم، یادگیری تقویتی، مدل های بیزی و انباشت شواهد، هر یک نوع خاصی از بازنمایی را برای توضیح انتخاب انسانی برجسته می کنند. همچنین، شواهد شناختی و عصب شناختی نشان می دهد که حافظه کاری، توجه، ادراک، یادگیری، استدلال و هیجان در تعامل با شبکه هایی مانند قشر پیش پیشانی، هیپوکامپ، استریاتوم، آمیگدالا و قشر سینگولیت قدامی، بازنمایی ها را به تصمیم و کنش تبدیل می کنند. نتیجه اصلی مقاله آن است که کیفیت تصمیم گیری به کیفیت بازنمایی ذهنی وابسته است: بازنمایی های غنی، انعطاف پذیر و آینده نگر می توانند تصمیم گیری هدفمندتر را تسهیل کنند، در حالی که بازنمایی های محدود، سوگیرانه یا بیش از حد ساده شده می توانند به خطاهای تصمیم گیری منجر شوند. این مرور نشان می دهد که بازنمایی ذهنی می تواند مفهومی ادغام کننده برای پیوند دادن ذهن، مغز و رفتار انتخابی باشد.

کلیدواژه ها:

بازنمایی ذهنی ، تصمیم گیری ، نقشه شناختی ، مدلهای ذهنی ، یادگیری تقویتی ، مدل های بیزی