رابطه مسموم تکنواسترس و سکوت تدافعی کارکنان در سازمان های نوین: نقش تعدیل گر تاب آوری روان شناختی

در عصر تحول دیجیتال و یکپارچه سازی شتابان فناوری های هوشمند در زیست بوم های سازمانی، پدیده تکنواسترس به عنوان یکی از مخرب ترین عوامل تهدیدکننده سلامت رفتاری سرمایه های انسانی ظهور کرده است. این پژوهش با هدف تحلیل مروری و رابطه مسموم تکنواسترس و سکوت تدافعی کارکنان در سازمان های نوین، با تاکید بر نقش تعدیل گر تاب آوری روان شناختی انجام شده است. واکاوی متون نظری نشان می دهد که بار مفرط اطلاعاتی و فرسودگی ناشی از پیوند مستمر با فناوری، با ایجاد حس ناامنی شغلی و تهدید منابع فردی، کارکنان را به سمت اتخاذ استراتژی محافظه کارانه سکوت تدافعی سوق می دهد. یافته های پژوهش دلالت بر آن دارد که تکنواسترس از طریق فرسودگی عاطفی، محرک سکوت تدافعی است؛ اما سرمایه های انسانی برخوردار از تاب آوری روان شناختی بالا، به واسطه مکانیزم های خودتنظیمی فکری، اثرات این رابطه مسموم را تعدیل و خنثی می کنند. در نهایت، مدل مفهومی پژوهش ترسیم شده و پیشنهادهای اجرایی جهت صیانت از امنیت روان شناختی سازمان ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

تکنواسترس ، سکوت تدافعی ، تاب آوری روان شناختی ، سازمان های نوین ، فرسودگی عاطفی ، نظریه حفظ منابع.