شناسایی و طبقه بندی چالش های ارزشیابی توصیفی در روش های تدریس نوین: مروری بر تجارب معلمان و مدیران مدارس ابتدایی

ارزشیابی توصیفی به عنوان یکی از رویکردهای نوین در نظام آموزش ابتدایی ایران، با هدف جایگزینی سنجش کیفی به جای نمره گرایی کمی، از سال های ۱۳۸۳-۱۳۸۲ به صورت آزمایشی و سپس به طور رسمی در همه مدارس ابتدایی اجرا شده است. با وجود گذشت نزدیک به دو دهه از اجرای این طرح، همچنان چالش های متعددی در فرایند اجرای آن به ویژه در روش های تدریس نوین گزارش شده است. این مطالعه مروری با هدف شناسایی و طبقه بندی چالش های ارزشیابی توصیفی از منظر تجارب معلمان و مدیران مدارس ابتدایی انجام شده است. با جست وجوی نظام مند در پایگاه های معتبر داخلی (SID)، Magiran، نورمگز و با استفاده از کلیدواژه های مرتبط، در مجموع ۱۰ مقاله اصیل و مرتبط که در بازه زمانی ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۲ منتشر شده بودند، انتخاب و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که چالش های ارزشیابی توصیفی در چهار طبقه اصلی قابل دسته بندی است:۱) چالش های زیرساختی و مدیریتی (تراکم بالای دانش آموزان، کمبود زمان و امکانات) ؛ ۲) چالش های مرتبط با معلمان (کمبود آموزش، مقاومت در برابر تغییر و حجم بالای کار نوشتاری) ؛ ۳) چالش های مفهومی و روش شناختی (ابهام در ماهیت ارزشیابی توصیفی و مشکل در به کارگیری ابزارها) ؛ ۴) چالش های فرهنگی-اجتماعی (نگرش منفی والدین و تعارض با فرهنگ نمره گرایی). نتایج این مرور نشان می دهد که اجرای موثر ارزشیابی توصیفی در روش های تدریس نوین مستلزم فراهم سازی بسترهای مناسب آموزشی، کاهش جمعیت کلاس ها، توانمندسازی معلمان و فرهنگ سازی گسترده برای والدین است.

کلیدواژه ها:

: ارزشیابی توصیفی ، چالش های اجرایی ، معلمان ابتدایی ، روش های تدریس نوین ، مدارس ابتدایی