یادگیری اجتماعی-هیجانی در مدارس هوشمند و تاثیر آن بر تاب آوری تحصیلی دانش آموزان

در عصر حاضر، با توسعه سریع فناوری های ارتباطی و اطلاعاتی، ساختار سنتی آموزش دستخوش تغییرات بنیادین شده و مدارس هوشمند به عنوان نمادی از این تحول، جایگاه ویژه ای یافته اند؛ با این حال، تمرکز صرف بر ابعاد فناورانه و شناختی می تواند منجر به غفلت از نیازهای روانی و عاطفی دانش آموزان گردد که این امر ضرورت ادغام رویکردهای یادگیری اجتماعی-هیجانی را در این محیط های نوین آموزشی برجسته می سازد. پژوهش مروری حاضر با هدف بررسی نقش و جایگاه یادگیری اجتماعی-هیجانی در بستر مدارس هوشمند و ارزیابی تاثیر آن بر ارتقای تاب آوری تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و مرور نظام مند مقالات و پژوهش های پیشین، ابعاد مختلف این موضوع مورد واکاوی قرار گرفت. یافته ها نشان می دهد که تلفیق هدفمند برنامه های آموزش اجتماعی و هیجانی با ابزارهای دیجیتال، نه تنها به کاهش انزوای اجتماعی و استرس های ناشی از یادگیری در محیط های مبتنی بر فناوری کمک می کند، بلکه با تقویت مهارت هایی نظیر خودآگاهی، خودمدیریتی، آگاهی اجتماعی، مهارت های ارتباطی و تصمیم گیری مسئولانه، ظرفیت روان شناختی دانش آموزان را برای مواجهه با چالش های تحصیلی به شدت افزایش می دهد. در نهایت، مشخص گردید که تاب آوری تحصیلی در دانش آموزانی که در محیط های هوشمند حامی رشد هیجانی پرورش می یابند، به مراتب بالاتر از سایرین است و این ادغام می تواند به عنوان یک راهبرد کلیدی در سیاست گذاری های آموزشی عصر دیجیتال مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری اجتماعی-هیجانی ، مدارس هوشمند ، تاب آوری تحصیلی ، فناوری آموزشی ، بهزیستی روان شناختی ، سواد عاطفی.