معیارهای موثر بر ارزیابی تاب آوری شهری در برابر تغییرات اقلیمی با روش تحلیل سلسله مراتبی

تغییرات اقلیمی به عنوان یکی از چالش های بزرگ عصر حاضر، تاثیرات عمیقی بر ساختار و عملکرد شهرها دارند و تاکید بر لزوم افزایش تاب آوری شهری را دوچندان می کند. تاب آوری شهری به عنوان قابلیت یک شهر برای مقاومت، بهبود و بازیابی در برابر بحران های محیطی و اجتماعی، در مقابل تغییرات اقلیمی، یک نیاز ضروری برای توسعه پایدار محسوب می شود. این پژوهش به شناسایی و تحلیل معیارهای موثر در تاب آوری شهری با استفاده از روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) پرداخته و به دنبال تعیین الویت های کلیدی برای بهبود تاب آوری در برابر اثرات منفی تغییرات اقلیمی می باشد. در این تحقیق، معیارهای کلیدی تاب آوری شامل: منابع آب، ساختار شهری، قوانین و مقررات، آموزش و آگاهی عمومی، شرایط اقلیمی، فضای سبز و وضعیت اقتصادی شناسایی شدند. برای جمع آوری داده ها، پرسشنامه هایی طراحی و بین کارشناسان حوزه برنامه ریزی محیط زیست توزیع گردید که منجر به ایجاد ماتریس های مقایسه زوجی و محاسبه وزن های نسبی برای هر یک از معیارها شد. نتایج این تحقیق نشان داد که برخی معیارها نسبت به دیگران تاثیر بیشتری در تقویت تاب آوری شهری دارند. به ویژه، معیارهای قوانین و مقررات، شفافیت و قابل فهم بودن و تغییر الگوی مصرف آب و سرمایه گذاری در آموزش عمومی به عنوان مهم ترین عوامل شناسایی شدند. پژوهش حاضر می تواند به عنوان راهنمایی برای تصمیم گیرندگان و برنامه ریزان شهری در طراحی و پیاده سازی استراتژی های موثر در راستای افزایش تاب آوری شهری در برابر چالش های ناشی از تغییرات اقلیمی عمل نماید.

کلیدواژه ها:

تغییر اقلیم ، معیار ، تاب آوری ، پرسشنامه ، AHP