نقش توسعه در تخریب محیط زیست از منظر مکتب پساتوسعه

«توسعه»، که تا پیش از دوره مدرن، با واژه هایی مانند «پیشرفت» شناخته می شد و امری درونی بود، در دوران مدرن، با تسلط عقل و خرد و با پیشرفت های فناورانه، به امری بیرونی و مظهر پیشرفت های شگرف در حوزه های گوناگون در دنیای غرب تبدیل شد. با آغاز انقلاب صنعتی، تحولات ژرفی در ابعاد اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی زندگی انسان پدید آمد. با استفاده از علوم و دانش روبه رشد، تسلط بر محیط زیست و بهره برداری بی رویه از آن تشدید شد. شعارهایی، مانند قناعت و ساده زیستی، جای خود را به ارزش های دوران سرمایه داری نوین، مانند تولید و مصرف بیشتر داد. افزایش تولید و رفاه و در پی آن، افزایش جمعیت موجب شد، دستکاری های بشر در محیط اطرافش، به میزان زیادی گسترش یابد و عوارضی ازجمله تخریب جنگل ها و مراتع، انقراض گونه های گیاهی و جانوری، تولید آلاینده های گوناگون و خطرناک، آلودگی آب، خاک و هوا، تولید ضایعات، پسماندها، پساب های فراوان، فرسایش شدید خاک ها، گرم شدن زمین، تولید گازهای گلخانه ای، آفات و بیمارگرهای نوپدید و درمجموع تغییر اقلیم بروز و ظهور کند