معجزات مسیح در قرآن و اناجیل: نقد لایه های الهامی و تحریف های عقیدتی

این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و با استناد به منابع قرآنی، تفاسیر معتبر و اناجیل رسمی و غیررسمی، به بازخوانی مفهوم «مهیمنیت قرآن» (مائده/ ۴۸) می پردازد؛ نه به مثابه کارکردی محدود به حفاظت صرف از متون پیشین، بل که به عنوان معیاری ارزشی برای تمایز لایه های الهام یافته از تحریف های عقیدتی در روایت های مربوط به معجزات مسیح(ع). یافته ها نشان می دهد که قرآن، از طریق تاکید مکرر بر «باذن الله»، معجزات عیسی(ع) را در چارچوبی توحیدی و وابسته به اراده الهی تنظیم می کند، در حالی که بسیاری از روایت های انجیلی به ویژه در اناجیل رسمی گاهی قدرتی مستقل یا خدایی را به عیسی(ع) نسبت می دهند. قرآن همچنین برخی معجزاتی را تایید می کند که تنها در اناجیل غیررسمی (مانند سخن گفتن در گهواره) آمده اند، در حالی که از معجزاتی چون «تبدیل آب به شراب» سکوت هم معنایی به عمل می آورد. بر این اساس، الگویی تحلیلی ارائه می شود که بر سه معیار استوار است: حضور یا غیاب ذکر «باذن الله» در تبیین منشا معجزه، سازگاری روایت با مبانی توحیدی و عقلانی، و تایید صریح یا سکوت معنادار قرآن در برابر روایت. این روی کرد نه تنها شناخت دقیق تری از ماهیت معجزات مسیح(ع) فراهم می کند، بل که زمینه ساز گفت وگوی عقلانی میان ادیان ابراهیمی بر اساس تمایز ظریف میان عناصر اصیل و دست کاری شده در متون مقدس است.

کلیدواژه ها:

عیسی مسیح(ع) ، معجزات ، مهیمنیت قرآن ، تحریف عقیدتی ، اناجیل غیررسمی ، گفت وگوی ادیان ابراهیمی