بررسی داوری در فقه امامیه و حقوق افغانستان

بررسی ها نشان می دهد که «حکمیت» در فقه همان «داوری» در حقوق است. این شیوه رسیدگی به اختلافات، یکی از روش های سنتی و کهن در زندگی بشر به شمار می رود؛ به گونه ای که پیش از شکل گیری نظام های حقوقی در دولت ها، در فقه اسلامی تحت عنوان حکمیت مطرح بوده و مورد توجه فقها قرار داشته است. هرچند در فقه اسلامی داوری و حکمیت به صورت مستقل و جداگانه بحث نشده، اما مصادیق و موارد آن در قرآن کریم و روایات تصریح شده است. در قرآن کریم، در سوره نساء آیات ۳۵، ۵۹ و ۶۵ بر ضرورت انتخاب داور و حکمیت تاکید شده است. اهمیت این شیوه در آن است که به طرفین دعوا امکان می دهد بدون مراجعه به دادگاه، با توافق و رضایت، فرد یا افرادی مورد اعتماد را برای تسریع در حل و فصل اختلافات برگزینند. در حقوق افغانستان نیز نهاد داوری تحت عنوان حکمیت به عنوان نهادی مستقل در حل اختلافات به رسمیت شناخته شده و در قوانین متعدد به آن اشاره گردیده است؛ از جمله در قانون اصول محاکمات تجارتی فصل یازدهم آن به موضوع حکمیت اختصاص یافته و همچنین در قانون حکمیت تجاری به این موضوع پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

حکمیت ، داوری ، محاکمات تجارتی ، سازش ، رسیدگی قضایی ، قاضی تحکیم