همدلی و خودکارآمدی ارتباط بین فردی در کارورزان پزشکی: یک مطالعه مقطعی

مقدمه: همدلی و خودکارآمدی در ارتباط با بیماران از مهارت های حیاتی پزشکان است و بر فرایند درمان و رضایت بیماران اثرگذار است. هدف مطالعه حاضر تعیین سطح همدلی و خودکارآمدی ارتباط بین فردی کارورزان پزشکی در برخورد با بیماران بود. روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی–تحلیلی مقطعی است که در میان کارورزان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد در سال تحصیلی ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۱ انجام شد. داده ها به صورت سرشماری و الکترونیکی از طریق دو ابزار معتبر شامل «مقیاس همدلی جفرسون» و «پرسشنامه خودکارآمدی ارتباط بین فردی» جمع آوری و تحلیل گردید. یافته ها: از مجموع ۱۸۰ پرسشنامه، ۱۶۰ مورد قابل تحلیل بود (میانگین سنی: ۲۵/۳۶±۱/۲۲ سال). میانگین نمره همدلی ۵۴/۳۱±۷/۵۰ و میانگین خودکارآمدی ارتباطی ۸۶/۹۹±۷/۵۱ بود. همدلی در مردان به طور معنی داری بیش از زنان بود (۰۱/۰ = P)، اما بین متغیرهای سن، معدل، و سال تحصیل تفاوت معناداری مشاهده نشد. شرکت در دوره آموزش مهارت های ارتباطی با سطح بالاتر همدلی ارتباط داشت. نتیجه گیری: سطح همدلی و خودکارآمدی ارتباطی کارورزان مطلوب است. با توجه به اثر مثبت آموزش مهارت های ارتباطی بر همدلی، پیشنهاد می شود، گنجاندن رسمی این دوره ها در برنامه آموزشی دانشجویان پزشکی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Empathy ، Self-efficacy ، Medical interns ، Communication skills ، Patient interaction ، همدلی ، خودکارآمدی ارتباط بین فردی ، کارورز پزشکی ، آموزش پزشکی